''Oto przykład jak zastąpić słowem tajemnicę'' Boris Vian

2012-02-09T05:11:00.003+01:00

zajeci dryfowaniem

chcemy wszystkiego i nic

krecimy nosami

zaginamy konczyny

zaczepiamy palce

dlaczego patrzysz

swietem

nigdy nie wracamy

95&7

wy-krzycz-nie-moc-lub-moc-te-raz

aphelium.all-up.com

autoclav 1.1

2012-01-15T22:57:00.002+01:00

wygrałam, pnę się znowu.
zdobyć, stłamsić, ogłupieć.
historia, która na nowo się odtwarza,
śnieżne dziury, kroki.
przygotowałam sobie zakończenie.
to jest smak zimnej wody po wyjściu na szczyt.

:3 :v (^^^)

2012-01-11T18:22:00.002+01:00

tak bardzo chciałabym zrobić Ci krzywdę.

9 stycznia 2012 roku, poniedziałek, podwieczorek.
Taka tam, krótka alkoholizacja w małym tłumie, kilka łyków wódki, pół szampana, idee, brak ideałów. Siedzimy na sobie, kraczemy sobie do uszu te krótkie historyjki spełnienia, braku delikatności, budzenia się na czyjeś widzimisię, ciągnięcia za włosy, poobijanych, wytarzanych w szmince kolejnych, dobijanych razów. Teraz to tylko taka fascynacja, któryś kolejny stopień zaangażowania w fantazję (patrzę na jej oczy, zmarszczone czoło, widzę jak odpływa, widzę jak zaczyna zmyślać). Nie ma potrzeby budzić się z tego letargu, zimny styczniowy bruk zaczyna być odczuwalny w pośladkach, mrowienie łydek, nie wiem, gdzie się podziały moje papierosy. Nie wiem gdzie się podziała moja godność. Nie wiem czego słucham (te ich wypieki), a czego nie doświadczyłam, czym jest dzielenie się (seks w wielkim mieście, tylko brakuje nam stolika eleganckiej restauracji, drogich butów, kolejnych dwudziestu lat, i tak gadamy o penisach). Wychodzę z tej potwornie powtórnej sytuacji w sytuację niejasną, zderzam się z brudem ulic i męskich spojrzeń. Najpewniejsze padają krzyżowo, atakują zawsze z pewnym wyprzedzeniem, wiem o nich kilka sekund wcześniej. Ten głos w moich uszach znów zaczyna mieć znaczenie. Wyobraź sobie. Ciemna uliczka, ciemna sytuacja, śmiech, jasny, wredny śmiech.
Kup sobie zapalniczkę, po co się zmagać z mokrym pudełkiem zapałek pod deszczem.

pornografia

2011-12-27T16:09:00.001+01:00

Pornografio

czarnoksięska, 

damsko-męska

kraino bezwstydnych snów, 

pornografio,

czarna mapo 

pełna białych plam,

to z tobą, w tobie 

bez niepotrzebnych słów,

nadzwyczajnie szczęśliwie było nam.

Dziś, 

gdy rozdzieliła nas

Bułgaria, Turcja, Grecja, 

zostało, ach,

niewiele tak, 

korespondencja:

Dziękuję za list. 

Przepraszam, że nie mogę cię kochać.

Przepraszam, że dziękuję za list. 

Pornografio, 

kalkomanio,

miła manio, 

wideo dla głodnych serc...

Pornografio, 

ciepła chmuro,

chmuro, którą znam, 

to z tobą, w tobie,

wśród aksamitnych wzgórz 

niebotycznie szczęśliwie było nam.

Dziś 

posłuszni racjom swym,

małżonkom, 

sprawom,

szefom, 

sięgamy po

ratunek wdów: 

nocny telefon...

Dziękuję za noc. 

Przepraszam, że nie mogę jej przyjąć.

Przepraszam, że dziękuję za noc. 

Pornografio,

rękawiczko 

fantastyczna,

zatoko łagodnych burz, 

pornografio,

kameralna 

scenografio ciał,

to z tobą, w tobie,

wśród niewidocznych zórz, 

niewidoczne slow-foxy ktoś nam grał.

Dziś, 

gdy los rozrzucił nas

jak karty albo kości, 

zostało nam

niemało wszak — 

dobro ludzkości...

Dziękuję za świat. 

Przepraszam, że nie mogę go objąć.

Przepraszam, że dziękuję za świat. 

Przepraszam, że przepraszam.

swans. bo jest ćpanie, jest miłość.

2011-12-11T23:48:00.001+01:00

2011-12-06T13:44:00.001+01:00

2011-12-04T16:26:00.001+01:00

a ty co, imponuje ci ćpuńska koegzystencja? 

przestań wciąż zamykać oczy. chlust i po tobie.

M-or.

2011-11-24T10:27:00.001+01:00

zawsze się to na nas odbija, pięciogwiazdkowe nieszczęście. gratulujemy sobie nawzajem spojrzeniami.

wyschnięta skóra na kolanach, chłodne (bo już prawie grudzień, znowu grudzień) poranki na balkonach. cztery ramiona czystej, nieskalanej naiwności. tvp kultura albo teatry telewizji, weź się za siebie, weź się za coś, za cokolwiek.

fajnie, że jesteś, mogę poudawać, że się zgubiłam w talerzu pełnego czterodniowego bigosu, a Ty mnie złapiesz za piętę, wyciągniesz spomiędzy boczku, kiełbasy i kapusty, zatkasz sobie nos i nie dasz spać. 

podpalam wysuszone na miazgę zielone listki. patrzę obcym ludziom prosto w oczy, odsuwam się od znajomych twarzy. spaceruję samotnie, bo Ty przesiadujesz, jak ten głupi, na tych balkonach, pleciesz sobie słowa, snując marzenia, że zobaczysz na horyzoncie zarys Notre Dame. 

a gdybyś był rybą, czy dalej chciałabym za Ciebie wyjść? tak pytały słowa piosenki, ale ryby głosu nie mają, słów nie plotą, głupich marzeń nie snują, nie przesiadują na balkonach i nie wypalają tyle zioła.

a ja się tu kręcę pomiędzy propozycjami pełnymi niemoralnych treści, parzę herbatę (za dużo Gry, chciałam napisać mate <: ), w ogóle czuję się dobrze w swoim nieszczęściu i nie chcę od Ciebie odchodzić.

po co się w ogóle ujawniać. 

"suchy lód ma temperaturę około -70 stopnie, więc trochę parzy." dokładnie to samo mam na myśli, Panie z telewizora.

z Acera napisali smsa, że mój laptop już siedzi w Brnie, w Republice Czeskiej i czeka na naprawę... 

i tak w ogóle to Miriodor. takie przedwczorajsze przyjemności : ))) 

będę społeczna i pozdrowię z tego miejsca ciepło i serdecznie G.

ludzie, dlaczego wam się to nie podoba, jak to w ogóle możliwe?!

2011-11-23T16:54:00.001+01:00

odzyskałam na chwilę kontrolę, więc ręce mi się znowu t r z ę s ą.

2011-11-17T15:51:00.001+01:00

II.

2011-11-16T19:53:00.001+01:00

[piosenki z puk puka]
jutro skanuję swoją pierwszą minipowiastkę, minirysuneczki, obrazeczki.
sentymentalnie, w połowie listopada, zagraj ze mną w klasy.
"i chociaż mamy dwie nogi, ręce też, ludzie nie mówią nam dzień dobry".
uzależniłam kota od słodkiej herbaty, teraz mi się cholera roztyje i pewnego dnia zasypiając na mojej twarzy udusi mnie swoją trójkolorową szylkretową sierścią.
"Kochanie, więcej zainteresowania". w środku nocy duszę się psią smyczą, co dziwne ta pachnie trawą.
moje ciało prosto z godzinnej kąpieli w gorącej wodzie, zaczerwienione na łokciach i zbledziałe na szyi. plus minus blizny i przebarwienia.
wróciłam do domu, to mam.
wizyta w aptece? czemu nie. uśmiechnięci farmaceuci, uśmiechnięte monetki, śmiechnięte tabletki, uśmiechnięte niebo. uśmiechnięty spód koca.
uśmiechnięte wewnątrz mnie.
szybki telefon, szybka herbatka.
szybka herbatka, szybki papierosek. koncert jazzowy, na który nie poszłam przez rozwalenie źrenic, przez ciepło kołdry i złamany paznokieć. nie, nie przez fakt złamania paznokcia, ale przez hektolitry lejącej się wszędzie, plamiącej wszystko na brunatno krwi.
teraz będą mieli zabawę, te wasze chłopaki z północy. już o mnie w trójmieście plotkują, a moja stopa nawet nie zdążyła tam stanąć. plusik albo ryska na wzorze jutra.
wpadłam na mężczyznę, szkoda, że dosłownie, teraz mi się sklejone okulary kiwają na czubku nosa, zezuję.

taaak, wiem. jutro powpadamy w zastawione na siebie dziury.

[lost in a dream yell / потеряла во сне кричать]

Хотите играть теперь, как вы помните эти крики? сентиментальная, в середине ноября, играть со мной в классе.

Я не боюсь, я знаю, что мне на помощь. по необходимости, принуждения. Я люблю тебя. ты меня любишь. Завтра powpadamy пообещали друг другу в отверстие.

nigdy wcześniej nie krzyczałam w obcym języku.

2011-11-08T17:14:00.001+01:00

więc skoro przyszedł listopad, nadeszła odpowiednia pora. odpowiedniejsza niż to będzie za miesiąc czy dwa, śniegi mnie zasypią, nie będzie mi się chciało jeszcze bardziej. z czerwonym od mrozu nosem będę skakać na jednaj nodze, owijać się kocem i uśmiechać się do obiektywów oczu obserwatorów. znanych mniej lub bardziej, dłużej lub krócej. głównie wysokich (mężczyzna+180cm); będziemy sobie gratulować - z szeroko otwartymi oczami, pewnie z alkoholem. i przede wszystkim - nie będziemy już tutaj.

więc odpowiednia pora, łamię ołówki, zaśmiecam pościel startą gumką do mazania, koty z wykrzywionymi mordkami narzekają, że zamiast herbaty w kubku mam wodę z farbami.

odzyskałam natchnienie, wtedy, kiedy nie posiadam narzędzi. ale jeszcze kupię, jeszcze kupię sobie ten klarnet.

póki co - jesień, która zaczyna się w listopadzie, taka na chwilę.

Ty wiesz, że ja Cię.(absolutna adoracja).

2011-10-26T20:16:00.000+02:00

zanurzam głęboko rozgrzane do niebiańskiego stanu oczu

w każdym kąciku coś czego nie ma rzeczywiście
naprawić zepsute
rozczepić zgrudziałe
jasny język błąka się po nieświadomych, ślepych zębach.
teraz mnie nie dotykaj, bo jestem w stanie się zagryźć.
wsadź mi papierosa między wyschnięte wargi. podpal.
w innych wszechświatach bylibyśmy sobie o wiele bliżsi.
rozkochana i kundel.
patrzysz mi prosto w białka.
zanurzam głęboko rozgrzane do niebiańskiego stanu oczu.

moja ostatnia miłość kończyła swe imię na "a".

2011-10-24T15:25:00.000+02:00

uruchomiłam 68% maszyn. wyrabiam ponad normę. a Ty się potykasz, czerpiąc zyski ze swoich błędów.
już prawie biegłam na pocztę, zapakowałam dla Ciebie paczkę, leży na szafce i czeka na lepsze czasy. nagrody należą się tylko zasłużonym (co? nieprawda, okrutna nieprawda).
wiosna? na razie czekam na długą i ciemną zimę, w której zaszyję się jak dziecko, czerpiąć naturalne ciepło 36,6 a czasami w okolicach. naprawdę. "czerpię", nie "cierpię".
dzisiaj rano wpadła na mnie istota chora i marna. przespała pół popołudnia, a teraz robi wieczorne zakupy. magia chemii. czyżby?
przerażamy samych siebie niezdolni do działania. OTWÓRZ OCZY, CHOLERO!

2011-10-21T09:55:00.000+02:00

rzucają ostrzami nie potrafią trafić nie wiedzą w co rzucać nawet przestali już krzyczeć.
oczy masz jasne jak górskie kryształy. odbijają się w nich sarny i połacie muraw i kosodrzewiny.
zakrywając swą przezroczystość, z uśmiechem, podążamy w górę wydeptanej ścieżki.
jasność nami rządzi. jest przewodnikiem.
wszystko już wiemy. a przynajmniej tak nam się wydaje.

2011-10-20T17:44:00.003+02:00

siniaki, herbata, deszcz.

2011-10-18T07:27:00.002+02:00

"The very first time we met I was so tongue tied. I'd no idea what might I say. No words emerged on any breath of mine. It was you who took my breath away. I've always arrived at your door and I've been here some thousand times by now. And it's always the same but there's this changing light.The sun pours in when the morning comes and the floor's all gold. And in the middle of the night I might be twice as dark but the sun pours in when the morning comes and the floor's all gold. Take my coat - remove my shell and may all my bones be disolved as well. For behind all bones there's a tongue of flame.
I y i e l d t o y o u r a l l u r e a l i v e a g a i n."

popatruję na monitor
WYSŁAĆ? TAK / NIE
USUNĄĆ NA ZAWSZE? TAK / NIE
zagryzłam sobie wzrok na zawsze, na wieczność.
jestem chorobliwie zazdrosna o to odbicie, o taki wymiar, takie postrzeganie.
pięć lat temu stałabym z boku wbijając sobie pinezkowe kły w nadgarstek. dopóki oczy by mi nie zaszły mgłą i nie musiałabym odejść, żeby się zwyczajnie, jak dziecko, nie rozryczeć.
teraz podchodzę, rozrywam, ustawiam, deprawuję.. a przy tym uśmiecham od ucha do ucha - pinezki na wierzchu, tym razem nie grożą mi.

czy jest możliwe dać sobie radę z takimi dniami? w takim życiu?
jeśli dzisiaj złamię włosa, jutro odpadnie mi paznokieć, a potem będą lecieć zęby.
podstawowym punktem jest motywacja, ale ciężko o motywację przy braku oparcia.
na biurku leży prozac. to może ja też się wybiorę do lekarza po jakieś sztuczne uśmiechacze i motywatory?
z naturalnych z pomocą przychodzi do mnie jedynie mj, przezabawny artefakt, doprawdy. (nadmiar rozmów o HIII..)

pakuję w siebie nadmiar. otulam się ciepło chmurą ciężkich perfum i udaję, że mi się chce. udaję cokolwiek, przede wszystkim przed sobą, bo przecież jestem swoim własnym motorem napędowym, jedynym, który może mnie powstrzymać od mnie samej.

jestem jeden uchwyt-zachwyt i jakoś wyjdziemy na prostą falowaną.

2011-10-13T11:28:00.000+02:00

jestem istotą z wygenerowanym w podświadomości kutasem. lubię obrywać po twarzy tak mocno jak walić w podziękowaniu w te dziecinne, śmieszne ryje. ktoś mi kiedyś zgasił peta na skórze, ktoś inny na uczuciach. już nie zapadam się w siebie, nie mam potrzeby obrony, bo przecież najlepszą obroną jest atak. takie proste, zupełnie jak z reklamy.
jeszcze jedna wojna, która dawno się skończyła, ale okoliczności rozdrapują ją na nowo. w sumie czemu nie, zazwyczaj tak jest.
czwartek trzynastego. a mnie nie bawią już słowa, bawią mnie całe sekwencje z udziwnionym szykiem.

boję się o moją wzrastającą bezradność, zapijaną herbatą.
"-Byłeś tu?
-Będę. Pochowasz mnie na takim cmentarzu. Tu jest antycznie, nie cuchnie śmiercią."

pokłóć się ze mną, nie chcę tego głaskania.
słowa nie rosną w siłę. tylko uderzenia.

jeśli jeszcze nie przestałeś mi się dziwić to zapraszam. przetsań patrzeć, weź udział w tej zabawie. pękające usta, podkrążone oczy, głupie rozmowy telefoniczne od nieznajomych. nie trzeba mieć pięciu par oczu, żeby dostrzec brak godności. potrzeba pięciu osobowości, żeby jej do końca nie utracić.

kiedyś Cię odzyskam, tylko najpierw muszę upaść, żebyś podszedł jak do padliny, bardzo blisko, a ja, ze skumulowaną siłą złapię Cię za kostkę, omotam, nie oddam... nie oddam? ode mnie zawsze jest ucieczka.
tak łatwo zawsze uciekasz, bo zawsze naprawdę Ci na to pozwalam. nie dlatego, że tego chcesz.
kłamię Ci w żywe oczy, zmyślam, fabularyzuję.
tak naprawdę nawet nie wiesz kto sypiał w Twoim łóżku, prawda?

wiesz, że kiedy zasypiasz oczy otwieram i staje się magia?
nigdy mnie nie wyczułeś, zawsze zasypiasz pierwszy, mocno łapiesz się snu, wciskasz się w pościel.

jak bardzo to "kocham Cię" jest rozreklamowane i żałosne.
wyciągnij moją miłość z kosza na brudną bieliznę i powieś w oknie, niech sobie popatrzą na te przetarte koronki. myślą, że przez to wiedzą wiele, ale nawet Ty dobrze wiesz, że nie pokazałeś ty nic znaczącego. kilka sekrecików z technicznej kwestii zza zamkniętych dotąd granic prześcieradła. ale nawet Ty pewne kwestie pozostawiłeś jakby w obawie, że się odkryjesz. więc okłamujesz. okłamujesz mnie, ich, siebie. rzucam Ci na to w odpowiedzi jakąś bajeczką i mogę się przekręcić, tak bardzo mnie zwija ze śmiechu na tym balkonie trzeciego piętra.

kopię Cię piętą w łopatkę, kopnięciem rozespanej ćmy. za karę ogryzasz mi kawałek kolana. bezwstydnie, w zasadzie.

2011-10-11T13:35:00.000+02:00

nawiedzają mnie wspomnienia, i to w momencie, w ktorym powinna nawiedzac mnie przyszlosc. pewnie to nie przypadek.
ucieklam w strefe niebezpieczna i zdecydowanie nie okrywajaca mnie zadna wartswa ochronna.
w stanie spokojnej ciemnosci latarnie maja kly.

kilkudniowa przerwa od alkoholizacji, tygodniowa od calej reszty.
o tak, bardzo bym chciala.
uciekam od kolejnego qtasa, ktory sie do mnie doczepil.

sypiam na miniaturowej, rozwalającej się kanapce, zwinięta w pozycji embrionalnej.
otworzyłam cudzy balkon, pada deszcz. umyłam cudzą kuchnię.

przed nami spokój i głód na palenie.
niepotrzebne ryzyko.
sceny z życia pozamałżeńskiego, herbata i papierosy (cudze).

budzą mnie dźwięki z ruchliwej drogi obok.
już więcej nie chcę wracać do domu.

2011-10-08T13:59:00.000+02:00

WSZYSTKO ZNÓW ZACZĘŁO BYĆ JASNOŚCIĄ

chciałabym Ci podziękować, ale brakuje mi słów.

2011-09-26T12:11:00.004+02:00

nie ma mnie. schowałam się w bałkańskich i klezmerskich dźwiękach, otuliłam ciało chustą z koca, zakatarzyłam się na wieczność. pół nocy nie mogłam spać, bo budził mnie ból śluzówki. niepotrzebnie mi akurat teraz to chorowanie, chyba ma mnie powstrzymać przed wzięciem tego kredytu. ostatnie 10 złotych patrzy na mnie i prosi o papierosy. póki co jednak nie wychodzę z domu. 

nadal

nie wiem

co mam

zrobić.

gdybyś mi powiedział byłoby mi trochę lżej. 

---

zaspokajam się krakowską jesienią.

2011-09-20T12:54:00.000+02:00

"Tej nocy mogłem zgwałcić kobietę
mogłem utopić płaczące dziecko
mogłem mordować każdym narzędziem
albo kochac wszystko
mogłem torturować zwierzęta
albo litowac się nad nimi
mogłem podpalać domy i szpitale
albo pielęgnować chorych
mogłem budować więzienia

Tej nocy mogłem zrobić wszystko
nie zrobiłem niczego
świat przestał znaczyć
nie było już nic
tylko śmierć jeszcze istaniała
czułem jej zapach w rzeczach"

Kazimierz Ratoń

zabawiam się słowem zdecydowanie umiejętniej

niż sobą

ślepe kręte uliczki

przewracam się na lewy bok i duszę

nie wiem po co się tak starasz

potrafię to zrobić inaczej

nigdy

wcześniej

nie miałam

tak wielkiej

ochoty

wsadzić komuś łyżeczkę w oko

więc fajnie, że nie miałam łyżeczki pod ręką

cześć Mamo, Krakowie, jestem u siebie. te chodniki mnie słuchają.

piję herbatę hektolitrami i udaję, że wcale nie zrobiłam sobie żadnego chamstwa.

a teraz idę odfolkpocząć, następnie zwiedzać i robić zdjęcia.

pachnę inaczej i chwała bogom.

2011-09-13T17:31:00.001+02:00

autobusy są schorowane, rozpływają się w tym upale. a ja w bluzie i kapturze popierdalam przez to miasto, którego nienawidzę, w środku nocy, ja, słuchawki i mój trip. środek nocy,  pełnia Księżyca, samotność.

telefon od I. "od kode spuchły mi oczy".

idę do M., znajduję papierosy, gadamy o relacjach damsko-męskich, zabijamy pająka, wracam do domu. Park K. w samym środku nie ma latarni. jest ciemno, trawa jest mokra i to wszystko jest dobre.

więc wczoraj znowu 25, a teraz idę się porządnie upić.

ależ mnie to wszystko bawi. nigdy w życiu nie byłam tak ironiczna.

z nieba spadają diamenty, połykam je. połykasz? tak, połykam. a co, mam je sobie przyczepić do cycków?

ukrywam swoje szczęśliwe momenty, liczę, że może kiedyś oczy mi się zaczną od tego świecić.

a może nie.

telefon od I. "idziesz na imprezę? weź jakieś kiecki i przyjeżdżaj". chryste pańskie, ja i kiecki. 

to, że chce mi się w ogóle szykować na imprezę z ludźmi, których nie znam oznacza tylko jedno - księżyc jest zdecydowanie jeszcze za blisko..  

cieszę się, że na dzisiejszym kacoacu naprawdę ładnie wyglądam. ba, zajebiście. Panowie, padać do stóp.

p.s. Matt przyjeżdża za tydzień, może wkrótce będą jakieś zdjęcia. może nawet nie takie normalne, zobaczymy na ile go namówię. I czy w ogóle uda się nam dogadać. (cos maj inglisz is faking łik, as hel). ale ogólnie jeśli o to chodzi <3 

2011-09-11T03:53:00.000+02:00

cześć Kochanie.
nic nie jadłam od wczoraj, jakoś nie mam ochoty. dużo myślę. wydrukowałam te dwa obrazy, o których Ci mówiłam, tylko teraz brakuje mi farb, po cholerę mi inspiracja, po cholerę mi zapał, skoro nie mogę tego zrealizować. w telewizji Ace Ventura, Jim ma AIDS. i te psie oczy u psiego detektywa, zabawne. dlaczego mnie to bawi? bo dzisiaj jestem cyniczną suką, stoję na balkonie w środku nocy z cyckami na wierzchu, jakby je ktokolwiek miał teraz oglądać, palę papierosa, słucham (zdecydowanie za dużo!) swansów i popierdalam to wszystko. wcale nie chcę, ale tak się dzieje.
teraz popycham wszystko do przodu małymi, o kurwa, malutkimi kroczkami. tylko to Twoje smutne spojrzenie gduy powtarzasz, że dasz sobie radę. że ja dam sobie radę, itd.
P. 23:28 pozwól mi się tym zająć, wszystko będzie na miejscu. uśmiechnij się.
gdybym wiedziała co i jak się odbywa i dzieje może i potrafiłabym się uśmiechnąć.
każdemu nadstawiam policzek. 

wyrzuciłam puste butelki po alkoholach. cztery raz wychodziłam z tym na śmietnik. tak dawno nie sprzątałam czy tak dużo piję? wszystko jedno.
jest pięć podstawowych rzeczy, których mi kurewsko brakuje w tym momencie:
1. pieniędzy
2. seksu
3. miłości (w to wpada punkt 2, ale to nie wpada w pkt2)
4. poczucia bezpieczeństwa
5. dużej ilości fajek
jasne, że dorzuciłabym jakieś piwo, ale skoro już była mowa o nadużywaniu, to sobie na to nie pozwolę.

obaliłabym każde słowo mojej matki gdybym tylko miała te pięć rzeczy. włączyło mi się av (dzięki foobar shuffle), więc włączyła mi się agresja. potrzebuję porządnych (!) rejwów i zabijania. ewentualnie pójdę się z kimś pobić. zdecydowanie to co jest mi nie wystarcza.

dziś słyszałam jak skrzypią Ci płuca gdy oddychasz (przyśniło mi się to, lub przypomniało we śnie) i proponuję byś albo przestał palić albo zaczął więcej grać na tej swojej gitarce, bo to takie sexy, i w ogóle 
rozpierdolę Ci kiedyś ten łebek pełen durnych pomysłów.

oczekiwanie na darmowe zioło jest jedną z przyjemniejszych rzeczy, która mnie spotkała w tym moim marno smutnym hilfe, dziękuję Przemuś, że jesteś tak przemiły. nie wiem w jakich warunkach rośnie Twój krzaczek i czym to podlewasz, ale oczyszcza mi to mózg jak nic innego.


---
w poniedziałek stanę się oficjalnie bezrobotna... 

jeszcze kilka miesięcy, matka wyrzuci mnie z domu, a ja na Dworcu Głównym śpiewać będę "zima na ramiona moje spadła, niewinnością, białym śniegiem, pierwsza gwiazda już na niebie, nie ma, nie ma Ciebie..." może wyśpiewam sobie pieniądze na kremacjęm gdy już zamarznę na tym Dworcu. płomienie mnie rozgrzeją, taki pośmiertny żarcik.

2011-09-07T12:39:00.000+02:00

kraczenie wron. rozkraczenie.
budujemy sobie destrukcję na swoje własne życzenie. wpatrujemy się w swoje szerokie źrenice, przestraszony wzrok ućpanego upadania "łap!". nie odszedł ode mnie, choć mnie opuścił. lekarz mówi, że kilka pierwszych tygodni będzie najgorszych, przewrotne działanie leków. codziennie mówię do lustra, że jutro będzie już lepiej. on tępo wpatrzony w sufit wzruszeniem ramion pokazuje mi, że niekoniecznie to jutro nadejdzie. 
robię mu herbatę, podpalam papierosy, karmię jak dziecko, niedługo przyjdzie mi zmieniać mu pieluchę. wczoraj umyłam mu włosy, poddawał się moim dłoniom, jak dawniej. płakałam, udając, że piana wpłynęła mi do oka. potrzebowałam objąć jego chude plecy, bałam się jego reakcji, ale nie oponował. chyba wie, że dla mnie to prawie tak samo ciężkie. cholerne współuzależnienie od choroby, od chorego. sama zacznę brać leki. będziemy się pocić w jednej pościeli i spać po dwadzieścia godzin na dobę. 
zmieniłam mu pościel, znowu się położył. dopóki nie zasnął udawałam, że czytam. od dwóch tygodni sypiam na leżance, ale z fotela mam lepszy widok na jego uśpione lekami i smutkiem ciało. patrzę na nie tak długo aż usypiam.
przed świtem budzi mnie jego głowa na moich kolanach. całuje mnie po udach. bez słowa bierze za rękę, prowadzi do łóżka i mocno przytula, niemal przydusza. płaczemy bezgłośnie, kochając się po raz pierwszy od miesiąca. tabletki powinny obniżyć libido, uśpić emocje. a on nadal czuje, chyba nawet mocniej niż kiedykolwiek. zapalamy wspólnego papierosa. nie wiem czy powinnam wyjść i nie wrócić czy on po prostu chciał zatrzymać mnie mocniej przy sobie. po intensywności uścisku mogę kalkulować. muszę zostać, inaczej oboje nie potrafimy. 

2011-09-04T00:47:00.000+02:00

dziękuję Panu, za ten piękny wieczór, wie Pan, ja się okrutnie dziwię ludziom takim jak my, co chcą się czuć wolni, są tak postrzegani, ale wiadomo jak urządzony jest ten świat, dziś podłożysz nogę staruszce wychodzącej z tramwaju, jutro sam będziesz za nim biegł dźwigając walizki, śpiesząc się na dworzec, a motorniczy ci drzwi przed twarzą zatrzaśnie i, choć stoi jeszcze piętnaście sekund na czerwonym, nie otworzy. wiem, proszę Pana, ja wiem, że Pan nie biegłby za tramwajem, ale to byłby właśnie pierwszy raz - upewniający efektem, że dobrze było wcześniej nie biegać - no ale pociąg, wiadomo. wie Pan, ja ukracam  życie takim formom jak pośpiech, dławienie, zgaga i ból menstruacji. odkładam sobie to na potem, wszystko na potem, poza, proszę Pana, odczuwaniem, smakowaniem, eksperymentem i zabaw z percepcją. słowa kluczowe takiej zabawy to trzydzieści ( dziesięć razy po trzy razy), oraz trzyliterowe dxm czy aco. zabawa, durna zabawa, po co to komu, ale z drugiej, czy raczej, trzeciej strony... zresztą nieważne, zmieńmy temat, ten mnie drażni, wszyscy mi to zaciskają na gardle jakbym sama nie wiedziała. zaciskają mi gardło, a ja uciekam od dławienia, mówiłam już przecież. a seks, proszę Pana? rajzefiber, Pan to wie. fellatio,  cunnilingus, i tym podobne, zwieńczeniem jest climax i pach! bo wiem Pan, my tu sobie gadu gadu, winko się kończy, Pan wie, takie tematy napływają człowiekowi. właściwie.. wino się skończyło, ja tu mieszkam, o tu, to okno, tak to Chopin, zgadywał Pan? ach, zna Pan, no to następnym razem porozmawiamy o Chopinie i o Beethovenie, bo to mój ulubiony, Panu zostawię Mozarta i Brahmsa, będziemy się roztkliwiać i rozczulać. tu Pan ma mój numer telefonu, w kieszeni marynarki, wsadziłam Panu karteczkę, kiedy odkorkowywał Pan wino i zostawił ją na krześle, żeby plam nie było, więc sobie pozwoliłam, Pan się nie gniewa, prawda? właściwie... Pan ma takie ładne szklane oczy.. czemu Pan się śmieje, nie, naprawdę, one są szklane jak to szkło, o tutaj, w drzwiach, tylko lepiej oświetlone i delikatniejsze, cieńsze, słabsze, wrażliwsze, a ja nie znam imienia tych oczu, prawe, lewe nic nie znaczy, a Pan niewiele chyba ode mnie starszy, i usta też Pan jakoś nazywa, ach, ładne imię, wiesz, nie znałam dotąd żadnego mężczyzny o tym imieniu, to ważne, dobrze, nie przesiąkło żadną klątwą. może wejdziesz na herbatę, zimno się robi, ja wiem, wino nas rozgrzało oboje do zwierzeń i wspomnień, ale to alkoholowe złudzenie, jedno z wielu jakim pewnie oboje teraz ulegamy, tylko te szklane oczy, bo wiesz, ja mam swoje kryteria u mężczyzn, bladość skóry, wystawanie knykci, żylastość przedramienia, faktura skóry na karku, ale nigdy nie patrzyłam w oczy, Twoje są szklane, boję się tego szkła. nie boję się, że je stłukę, ale że stłuczone wpadnie w kawałkach do mojego, jak lód u braci Grimm, a ja nie potrafię być Królową Lodu, co najwyżej Królewną Śnieżką albo Śpiącą Królewną, ale i tak nigdzie nie czuć tak jesienią jak w mojej sypialni. tak, tutaj. przyniosłam Ci herbaty, uważaj, nie poparz się, gorąca, oprę sobie kubek o kolana, bo wiesz, marzną mi kolana w taką pogodę i o tej porze. o czym rozmawialiśmy? a, o alkoholu, że rozgrzewa i łudzi, choć ja mam wrażenie, że bardziej od wina rozgrzały mnie i złudziły Twoje szklane oczy, ale nie wiem dlaczego i skąd to wrażenie, wrażenie.. takie słowo, prawie jak wrażliwość. myślisz, że trzeba być wrażliwym, żeby ulegać wrażeniem? wybacz, bredzę, sama nie wiem po co i dlaczego, ale lubię męskie obojczyki opierać o nie policzek i podbródek tak jak teraz. późno już, zostań na noc, co prawda mam tylko jedno łóżko, ale nie mam termosa, z którym mogłabym Cię wyprowadzić w tę zimną noc. mam dwa koce. to dobranoc, wiesz, dobrze mi w tę noc, cieszę się. nie wiem nawet dlaczego. ale... o, rozlałam herbatę, no nic, kot zliże, ja już się położę, nie krępuj się, możesz przełączyć Chopina, możemy już nie rozmawiać. co zamiast? coś wymyślisz. musisz wymyślić. 

2011-09-02T09:51:00.000+02:00

chłód porannego seksu. nadal łapiemy się jak zwierzęta. rozgrzani zeszłą nocą, ale już trochę bardziej się wstydzimy, unikamy swoich spojrzeń, udając, że przymknięte są z zaspania i rozleniwienia. patrzysz dokładnie tylko na moje piersi, wreszcie możesz im się przyjrzć, uchwycić w kadrze spojrzenia, dobrze oświetlone mlecznobiałym światłem. rozgryzamy sobie na wpół boleśnie wargi. na parapecie głośno mruczy czarny kot.
powstrzymując wstyd zostawiam Twoje ciało okryte czerwono białym kocem w kratę.
- herbaty? - pierwsze słowo, które pada w tym pomieszczeniu od kilku godzin, od "kochaj się ze mną". łapiesz mnie zębami za ramię, odrywam się uciekając w stronę kuchni. po drodze zbieram rozrzuconą bieliznę i ubrania.
- nie ubieraj się.
od poprzedniego faceta, z którym wylądowałam w łóżku usłyszałam jakże przeciwne "ubieraj się". chryste, jaka przewrotność.
zostajemy przy niemym kompromisie, okrywam się Twoim ciałem, gdy wracam z herbatą. moczysz język w ciepłym płynie i liżesz mnie po karku. 
potem wychodzę do ogrodu ukraść kilka polnych kwiatów. śledzisz mnie wzrokiem, po kolana umoczoną w mgle i rosie.
zamykam za Tobą drzwi, wracasz po kilkunastu godzinach, zastajesz mnie przy herbacie, komputerze, muzyce, z włosami wysoko związanymi. zdziwiona nie pytam skąd i po co znów się tu wziąłeś.
- herbaty? - znów pytam.
a potem rozgrywamy swój teatr od tyłu do początku.




---
o I. się nie martwię, ona powinna martwić się o mnie. póki co upijamy się spokojnie. P. odwiedza mnie nocami i staje się moją dziko nabytą i przyswajaną obsesją. dziwne. K. próbuje mnie zmusić do reakcji, G. podobnie, ale ignorowaniem, R. wpadł w trans milczenia, chciałabym w tym milczeniu wypalić papierosa. 
satnęłam na wysokości zadania, złowiłam sobie rybkę.
potulnie układam ciało do snu. na męskich żebrach. 

2011-08-07T18:36:00.000+02:00

jeśli wiesz jak to zrobić - ruszaj.

zapadłam się w (nie)wiedzy, zbyt dobre słuchawki, zbyt mocne basy, pod TYM drzewem. oglądam wszystko na wspak.

jestem.

dlaczego Ciebie zawsze brakuje wtedy kiedy ja jestem, dlaczego jesteś gdy ja nie chcę lub nie mogę być.

tak kiepskie było to mijanie się.

zakładam szpilki do parku. jestem lżejsza niż kiedykolwiek liście uderzające podczas burzy o Twoją twarz. chciałabym powiedzieć, że zapomniałam jak pachnie Twoja skóra, ale prawdą jest, że nigdy nie zdążyłam nawet zapamiętać tego zapachu. najmniej wonne 9 miesięcy, godzina oswajania się z Twoi ciałem. nawet wiem dlaczego Cię nie polubiłam. 

a teraz Ty się uśmiechasz (tego mi brakowało),

a ja wciągam kreski (to mi przeszkadzało).

jakie urocze uzupełnienie.

gówno. dla Ciebie stałam się zapracowaną anorektyczką, z migrenami, migotaniem przedsionków, problemami z krążeniem, stałam się bledsza, moje cienie pod oczami ciemniejsze, marzenia bardziej pozrywane z gałęzi.

i leżę pod tym drzewem, jak upośledzona, jak chora na mózg. dlaczego tak bardzo chcę Cię dotykać czy raczej dlaczego nigdy wcześniej nie chciałam ani trochę?

Kraina Traw

2011-07-27T15:56:00.000+02:00

znowu odezwała się moja Kraina Traw. nieproszona, zawsze wbija mnie w rolę widza, gościa i podaje niewygodne krzesło. po bosymi stopami mam żwir z pomiędzy słabo przesianej trawy. w dłonie wbijają mi się gwoździe. wytrzymam, to tylko chwila, wytrzymam...

a potem przyjdzie nam szarżować słowem i ciałem w kompletnie innych już okolicznościach. obiecuję, że nastąpi cud.

2011-07-13T17:20:00.001+02:00

i co nas to obchodzi, że nikogo przy Tobie nie ma, że czujesz się sama, że rozpadasz się w tym mieście?

że zawsze masz jakieś problemy, że takie z Ciebie indywiduum, że nie potrafisz się dogadać nawet z najgłupszą dziewczynką w Twoim wieku, że samotnie na przerwach w pracy palisz papierosy, że znowu zaczęłaś pić kawę, że masz nadzieję na coś lepszego i po to sięgasz, po raz pierwszy w życiu?

nic nas to nie obchodzi.

teraz będzie tylko spokój.przerywany niepokojem jak tylko często to możliwe.

nie dawaj mi Pewności. daj mi Ciepło.

---

wszystko jest perspektywą eksperymentu, wolnego, frywolnego, lekkiego i jasnego.

2011-07-09T01:12:00.000+02:00

kiedyś słowa były bardziej znaczące, muzyka była głębsza, herbata słodsza, wódka pożywniejsza, a poezja zachwycała. człowiek marzył o tym, co teraz może mieć bardzo łatwo, a mimo to zadowala się byleczym.
dotarłam dziś do takich słów, takich listów, więcej znaczących, choć niepozornie prostych i figlarnie zaczepnych. ogarnęło mnie coś na kształt zachwytu nad tym jak bliska jestem walki o to, by to wróciło.

2011-07-07T17:07:00.000+02:00

reewolucja, rewolucja, reakcja.
przestałam czuć się winna tym, że nie jestem wierna waszym schematom.

mam siłę by zawalczyć, łzy mi się nie cisną do oczu.

spaceruję po tym mieście jakbym naprawdę miała je na zawsze zostawić.

2011-06-25T21:20:00.000+02:00

17

znowu. niewiele trzeba było, nawet nie wiem co to było. zapaliło się. i rozpada.
wartościowanie na nowo. dlaczego ja zawsze, przez tyle czasu byłam taka głupia?
jak niewiele trzeba, żeby znowu poczuć pełnię? czy raczej - jak wiele, by być jej pewnym.

czego oczekiwałeś? to proste - niczego, bo nawet się tego nie spodziewałeś. jak i ja.
to przedziwne uczucie. okropne. wspaniałe. wreszcie coś niespodziewanego, niespodzianka, zaskoczenie.
nikomu o tym nie mówię, bo nikomu nie ufam, poza tym nikt by tego nie zrozumiał. parzą na wszysto wygłodniałymi oczami, uśmiecham się do wspomnień, do własnego ciała. zabawne, jak bardzo nie chcę o tym komukolwiek opowiadać, jak nigdy, jak nie ja.
ale w takich okolicznościach to wszystko jasne.
zapalam papierosa 'po'.
dobrze, że nikt mi już niczego nie obiecuje. znaczy obiecują, ale ja ich nie słucham. nie potrzebuję.

znowu zaczęłam pić kawę. ale z alkoholem.
gdybyś tylko wiedział dlaczego słucham tego, czego teraz słucham...
patrzę gwiazdom w oczy, ale cały czas przez chmury.

wszyscy mężczyźni mojego życia i jeszcze jeden.

19
człowiek człowiekowi szpadą, człowiek człowiekowi zdradą, LECZ...

to nie są plany wakacyjne, to są plany życiowe. wszystko zmieniam. miasto ludzi powietrze świat.
wreszcie rozumiem co to znaczy chcieć odpocząć. wsiąść do pociągu i zniknąć. zasnąć.
to chyba lepsze niż pełna alkoholizacja, chć tak samo ryzykowne, a może i bardziej.
wiem, że kiedyś też tego chciałeś. inaczej byś mi nie uciekł.
teraz ja uciekam. może za kilka miesięcy pozwolę się znaleźć,ale nie złapać.
fado na słuchawkach. wciąż ta sama melodia.
nie wiem ile to dla mnie znaczy, ale okazało się w przeciągu chwili, że więcej niż sądziłam.
znowu coś zepsułam, cholera.
chcę to naprawić, choć nie wie czy się uda. ryzykuje wszystko, ale tak naprawdę niewiele mam.
co się ze mną dzieje?
to chaos, chaos. a ja chcę po prostu co rano pić herbatę.
(kupić sobie termos!)

20
pamiętam wciąż jego, ale to już nawet nie jest sentyment.
wszystko nagle stało się tak proste i oczywiste. nie muszę nadużywać, by..

21
najlepszym słowem, które to określi będzie czułość. konkretniej: zaspokojenie głodu czułości.
i co teraz? czy jestem na tyle wariatką?
boże, mam dość tego miasta, zabierzcie mnie stąd. to cela. klatka.
chcę spojrzeć w niezbadane i niekończące się przy horyzoncie. chcę herbatę z termosa i tanie czerwone wino. chcę uśmiech i piasek.
daj mi. albo nie, ja dam Tobie.
(Madredeus - O Pastor; jak pięknie).

tym razem przynajmniej nie skończy się gorzko.

2011-06-09T15:14:00.000+02:00

tzn. N I G D Y

nie kupuję tego, proszę Pani, nie uwierzę. i niby co jeszcze, zakochany, troskliwy? to gra, gra, gra. tylko gra. potem będzie chyba już tylko gorzej.
a ja mam pazury. i zęby. i wyszczerzam je w uśmiechu.
inaczej po prostu nie warto.

2011-05-28T03:31:00.001+02:00

znowu zasypiam. znowu potrafię się budzić. uwierz.
miałabym wszystko gdybym tylko potrafiła wyleczyć się z tego masochistycznego strachobólu.
chciałabym wyśpiewywać to poranne dance me to the end of love z prawdą na ustach.

przy Tobie jestem bardziej Kobietą, mam własne fanaberie. rzuciłam w Ciebie świecznikiem, skończyło się siedmioma szwami.

męczę sąsiadów głębokimi basami. tańczę w burzy.
podoba mi się teraz.
chcę więcej. albo nie czuć wreszcie nic.

2011-05-24T23:54:00.003+02:00

PIERWSZY ETAP CHOROBY - PRZEPISANIE LEKÓW.

2011-05-18T05:12:00.000+02:00

medycyna jeszcze nie wie o moim istnieniu, ale jestem. i siedzę w tym ciele.
zapiski na prośbę lekarza (cóż za durnota), a, że nie lubie zeszytów, to jestem.
[podrapał mnie Kot, krwawię na klawiaturę.]
dobrze wiesz, że wiem, kim jesteś. równie dobrze mogłabym to przekopiować i wysłać prosto do Ciebie.
ale nie mogę. w raju chyba nie mają e-maila. ale za to Ty masz. i Ty też. nie chce mi się kopiować, i tak wszyscy walicie sobie konia nad moim życiem. kropka w kropkę tacy sami. mechaniczni, wasza sperma smakuje jak ołów, wasze języki zachowują się jak ryby wyciągnięte z wody.
mój lekarz też jest mężczyzną, więc serdecznie go pozdrawiam. nie jest stary, ale widać, że ma doświadczenie. dlatego też zdziwiło mnie, że nie umie powiedzieć mi o mnie nic, czego sama bym nie wiedziała, w dodatku chce mnie obserwować, jak małpę w zoo, bo jeszcze nie umie niczego sprecyzować. dobrze, że jestem dorosła. inaczej pewnie nakazał by mojej mamie pochować wszystkie ostre narzędzia w domu i przeszukać mój pokój w poszukiwaniu śladów ćpania. a ona by to zrobiła. jakb co najmniej miało mi pomóc.
więc póki co siedzę sobie przed komputerem, z wódką przy boku i stukam. z dziką satysfacją patrzę na szufladę, w której schowałam nadchodzącą kolorową noc. uśmiecham się do Niej. obie jesteśmy piękne.

chcesz poznać moją chorobę, Doktorku? chciałabym Ci cokolwiek przybliżyć i powiedzieć kiedy się zaczęła. nie wiem. może wtedy kiedy po raz pierwszy sięgnęłam po żyletkę. może kiedy po raz pierwszy zaćpałam. może kiedy On umarł. może kiedy poroniłam. nie wiem.
znasz Kielce? nigdy nie podobało mi się to miasto, ale niewiele właściwie widziałam. dworzec pkp (pięknie kurwa, pięknie) i trochę widoków z autobusu. w sumie nic nie pamiętam, byłam zbyt zajęta Nim. kochałeś kiedyś, Doktorku? patrzyłeś na kogoś i tak kochałeś, że aż bolało? to był mój pierwszy raz. jak w galerii zapachów, ten pierwszy, najwyższa półka po lewej stronie. nic nie poradzę na to jak krótkie to było, mogę tylko cieszyć się, że tak intensywne. jeśli kochałeś wyobraź sobie utratę absolutną. śmierć. nie ma, koniec, pustka.
był jedynym mężczyzną, który zapytał mnie czy chciałabym mieć z Nim dzieci. był bezpłodny.

potem chorowałam. całe 19 miesięcy.
ratuj mnie, Doktorku. nie chcę powtórki, a już się zaczęło. wystarczyło mi te kilka miesięcy teraz, przewartościowanie wszystkiego, zaleczone rany, na których zaczął pojawiać się nowy ból, kochałam Go tak, że aż bolało, znów. stało się, choć nie wierzyłam.
uciekło, w najokrutniejszy sposób. zamienione w nienawiść wytworzyło agresję, autoagresję również. chcesz zobaczyć moje prawo udo?
pytasz o to? tak, to litera.
i poroniłam. znowu utrata wszystkiego i śmierć.
i znowu się zaczyna. znowu. chcesz znać szczegóły? chcesz specyfikacje?
czytałam, nie znalazłam. jakbym była pocięta i każda część mojej choroby była wyrwana z innej. nie wiem, może nie istnieję. może mnie nie ma, może to wymysł.
pokaże Ci Maj.
4
jestem w dziurze. dziura się otwiera ukazując swe bogactwa. korzystam z nich, jestem pełniejszym o pustkę istnieniem. zapisuję swe zeszyty, skanuję je i korzystam z nich - są wypełnione ćpaniem, wierszami, myślami, pretensjami - przede wszystkim.
poznaję ludzi. pijanych, na fazie, nieważne. bogactwo pustki. dotyka mnie, wypełnia, wchodzę w to. wiem wszytsko, rysuję wykresy pojawiajace się w mojej głowie.
9
Pękały mi oczy. Nie było nic piękniejszego poza tą świadomością, że już się obudził i czuwa. Wszystkie problemy nagle zostały zapomniane, jakbym wszystkim wybaczyła, wybaczyła sobie, i rozpoczęła na nowo. Zanim zdałam sobie z tego sprawę korzystałam z tego wrażenia. Całą dobę.
Leżał obok z przymrużonymi oczami. Marzyciel, wpół uśmiechnięty do moich na jego ciele dłoni.
Od wizyty w szpitalu przestałam poprawnie kontaktować. Albo zaczęłam, nie wiem. Ale tak jest lepiej. Te leki mnie wyczyszczają, robią ze mnie lepszą osobę. Nawet jesli nie jestem jeszcze w stanie żyć w społeczeństwie, to na pewno mogę w zgodzie z samą sobą.
Siatki założone w oknach pozwalają mi spać oddychając pełną piersią, a z drugiej strony gdy przesadzę ze środkami powstrzymują mnie przed chęcią wyskoczenia. No tak, takie chwile jeszcze się zdarzają. I wtedy zazwyczaj nie myślę o Nim. On mnie już nie interesuje jako obiekt uczucia, a wtedy gdy przesadzę w ogóle zostaje ze mnie wymazany (to cudowne uczucie, do którego chęć powrotu nakazuje mi znów przesadzać), raczej myślę o dziecku, które miało być, ale którego nie ma. To dziwne, że takie wydarzenie dopiero powoduje ranę kłutą serca. Co jest następstwem - rany cięte uda.
Wracając - te noce, kiedy leżymy są takie spokojne. Bezproblemowe. Myślę, ze gdybym Go kochała to właśnie za to.
Ale potrzebuję przerwy. Jeśli chcesz sklejać moje serce to poczekaj, aż do jasnej cholery wyschnie klej. A potem musi znowu zacząć bić. Obawiam się jednak, że tak samo może bić teraz już tylko dla dziecka. Jestem totalną wariatką. Wysiaduję na placach zabaw godzinami obserwując dzieciaki i ich rodziców. Nie wiem po co. Po prostu patrzę. Z oddalenia, żeby mnie nie karcili za palenie papierosów. Nie jestem wtedy sobą. Lubię nie być sobą. Nie bycie mną jest lepsze.
Potem przychodzę do Niego. Ma ciepłe, rozespane jeszcze ciało. Zapala świece, nalewa wino. Wypijam tylko odrobinę, nie potrzebuję wiele by się wstawić, a więcej mogłoby spowodować, że zemdleję. Zresztą - chcę tylko poczuć smak. Uwertura do Jego ciała.

Despite this cruel world.
You suprisde me just how perfect you are.

Przychodzą do mnie. Ciepłe, rozedgrane.
Czy tylko On ma pojęcie co się ze mną dzieje? Dlaczego nie bije mnie po twarzy gdy skacze do Niego z pięściami, naćpana oskarżając Go o wszystko? Dlaczego mnie przytula a potem wsadza pod ciepły strumień wody? Dlaczego przełącza kanał gdy na ekranie telewizora ukaże się rekin? Skąd wie, że dolewam zimnej wody do herbaty? Jak się domyślił, że wolę spać z lewej strony łożka? I dlaczego zawsze otwiera okno? Czy wyczytał z moich oczu, że dźwięk deszczu mnie podnieca? Dlaczego przygotowuje mi na śniadanie ulubioną miksturę zmieszanych dwóch soków? I podpala mi papierosa, każdego.

Znowu zaczęłam słuchać Halou. Nie wiem już czy to oznaka zakochania czy obłąkania, ale powiedzmy, że dwa w jednym. Zawsze to samo.
I stąd ta wizja. To pół roku było czarną dziurą w moim życiu, chwilą utratą świadomości. Może tego potrzebowałam, na pewno niefortunnie chciałam.
Nie wiem co może być piękniejszego od tej swiadomej czystości, którą w sobie teraz mam. W sobie lub na sobie. Nagie spacery w deszczu i przy księżycu. Spacery po ciele.

Przy
When I rich beyond myself.
Nie ma piękniejszych spacerów. Są tylko te przy sobie nawzajem i te przećpane w samotności. Szerokie źrenice i loty nad całym miastem. W lekkim chłodzie nocy. I wszystko należy do mnie. Całe to przećpane miasto, cały ten przerażony świat. Miliony oczu utkwione w gwiazdach i ja.
Wiolonczela, chłód pocałunków o świcie, budzących mnie z transu. Transu, nie snu. Chłód pocałunków omiatających podbrzusze.
Nie chcę się budzić. Chcę trwać.
Najsłodsze pocałunki na świecie. Odkrywamy je wzajemnie.
Zawsze się trochę tego bałam, ale to piękne.
Nocny patrol czuwa
Kroczy ochoczo
Zagląda do okien
Rozgląda się wokół
Wszystko w porządku
Więc od początku
Tam gdzie latarnie
Gdzie świateł blask.

Kochanie, to nie iluzja. To ja. Udawałam zdrową, by na kilka sekund stać się matką. Do końca życia lub też choroby będę opłakiwać ten utracony płód. Nie ojca. On był niewart niczego.
Całego uczucia, które ze mnie w jego stronę kiedykolwiek wypłynęło. Kilka miesięcy żywego, słodkiego oszustwa.
(Zapomnę Cię, jeżeli chcesz,
Jeżeli chcesz zapomnij też.
Nie będę szukał, nie będę pukał,
nie będę dzwonił, nie będę bronił Ci czegokolwiek.
Tak wierzę Ci, rozumiem że któś inny jest, skończyło się,
nie krzyczę: patrz, zachowam twarz.
Mam taki luz, wierz, pójdę już,
pójdę gdziekolwiek.
Powiedz mi tylko czemu w Twych oczach z łez się malują czarne witraże?
Co Cię tak boli skoro nie kochasz? Jaki się w Tobie zrywa sen?
Jakie sie w Tobie budzą pejzaże?
Skąd tyle ciepła w gotyckich oknach?
Tysiąc portetów na Twojej twarzy.
Co Cię tak boli skoro nie, skoro już mnie nie kochasz.
I jeszcze to powiem Ci, naprawdę chciałem z Tobą być,
lecz teraz wiem, kochałem źle.
Tak sądzisz? Cóż, wiesz pójdę już,
pójdę gdziekolwiek.
A jesli kiedyś najdą Cię myśli by wrócić powiem: nie,
nie będę grał, nie będę chciał,
pamiętaj, że nie znajdziesz mnie,
będę gdziekolwiek.
Powiedz mi tylko czemu w Twych oczach z łez się malują czarne witraże?
Co Cię tak boli skoro nie kochasz? Jaki się w Tobie zrywa sen?
Powiedz mi tylko dlaczego płaczesz za każdym razem kiedy uciekasz,
przecież wiesz dobrze, że Ci wybaczę.
Przecież wiesz, przecież dobrze wiesz,
przecież wiesz
Wiesz, że czekam.)
No kurwa. Mogłabym tak zaśpiewać jakiś czas temu, nie teraz. Teraz nie. Do połowy, może.

Poza tym, Kochanie.
Nie chciej znać prawdy, nigdy. Zabijaj.
Kwadrans po północy.
Zabijaj zabij teraz. Niech nie istnieje. Kilka razy i po krzyku. Nie ma.
Umarł w Tobie, a więc umarł naprawdę. Nic już nie ma i nie będzie.
Miłość to oszustwo, to iluzj,a.
Możemy się pieprzyć jak króliki. Możemy chodzić za rączkę. Możemy śmiać się do łez.
Jeśli kiedy Cię pokocham to ucieknę. Ucieknę, kochanie. Bo nie mogę sobie znowu na to pozwolić.

Leżał obok oddychając spokojnie jak przez sen, ale ja wiedziałam, że juz czuwa. Czuwa nad moim odchodzącym powoli transem. Nad moimi iluzjami w myślach.
Zaraz mnie pocałuje i zaniesie do łazienki, umyje mi plecy i zapyta o czym myślałam w trakcie.
"O gwiazdach" odpowiem, wcale nie kłamiąc.
Bo ja nie umiem kłamać. Boję się nawet mniej niż brzydzę.
Za to mogę być wdzięczna, Q. A raczej wszyscy ludzie, których dzięki temu doświadczeniu nie okłamię.

Przede mną kilka słodkich miesięcy. Potem będę bardziej gryzła i kopała niż całowała i przytulała. Efekt życia.
I forgot that I must see so many beautiful things.
Życie jest tak samo piękne jak śmierdzące. Teraz wszystko wywołuje u mnie wymioty. Od zapachu spalin po kawę. Spędzam dni czytając i pisząc, noce dotykając go i ćpając.
Jeszcze kilka miesięcy. I zobaczysz. Będę bardziej zdrowa lub bardziej chora. Poznasz we mnie różnicę.
("Chujnia hartuje" R.)
Zapewnioną mi największą chujnię w historii. Naprawdę, na przekór wszystkim, próbuję wyjść z twarzą. Za względu na to nie chowam jej w poduszkę, nie zasłaniam się męskim torsem i wszędzie chodzę sama. Wysoko unoszę brodę. Chowam ręce w kieszeni, bo trzęsą się tak, że pewnie wyglądam jak na delirce.
Powróciłam do bardzo stergo VACa, sięgnęłam po niego jak po najpiękniejszy lek i narkotyk w jednym. Efekt łączenia - znakomity. Godziny spędzone w łóżku - słodkie jak poziomki. U siebie czy u Ciebie, juz nie pamiętam. Nieważne. Moje ubrania pachną trochę Tobą, trochę mną. Na szczęście nie pamiętam już Jego zapachu. Ukrywa się tylko w moich perfumach z tamtych miesięcy. I szamponu, którego już nie chcę używać.

Czytam Kępińskiego i odnajduję tam trochę siebie.
" Demonizacja jest odwrotnością idealizacji - tu przedmiot uczucia jest symbolem cielesności, rozpętania zmysłów, złych sił itp. Jego moc przyciągania jest tak wielka, że nie można jej nie ulec, wszelki opór jest bezskuteczny, jest się pod działaniem magicznego uroku. Budzi on lęk, narasta świadomość, że idzie się do własnej zguby, ale jednocześnie pragnie się spalenia w ogniu miłosnego szału. Podobnie jak w idealizacji, przedmiotem uczucia może być dowolna osoba realna lub fikcyjna. (...) Ambiwalencja jest zjawiskiem normalnym w uczuciach erotycznych."
Znajdę sobie lekarza, on przepisze mi leki. Byleby mnie nie zamknęli, muszę się trochę podszkolić, choć możliwe, że nie ma wcale takiej potrzeby. Ale kto wie, nie będę ryzykować.

Będzie lepiej. Zabawniej. Na granicy szaleństwa. Ryzyko, powiesz. Być może. Głupota? Na pewno. Nie większa niż to co się i tak dzieje dookoła bez mojego udziału. Chcę tego mniejbardziej niż siebie samej, bo właśnie tyle jestem warta ile to co z siebie wyciągam. Taka introwertyczka (no, tak, miejcie sobie to mylne wrazenie, to, że lubię gadac nie znaczy że to jest wszystko i że jest prawdziwe) jak ja nie wyciąga wiele z siebie dla innych, mogłaby, ale już nie. Nie mam dla kogo, zostałam sobie sama. Więc zaplanowałam sobie wakacje. Wakacje na przemyślenie sobie całego życia, niezbędne podróże i załatwienie wszystkich potrzebnych spraw. Sporo tego, ale te cztery miesiące powinny w zupełności wystarczyć. Prawda?
Punkt pierwszy powinien być najgorszy i najmniej przyjemny, ale od czego jest odpoczynek w formie obcowania z drugim ciałem. Twoim ciałem.
Ta pociągająca blada chłodna chudość, w którą mogę uciec od krzyków i autoagresji jest kojąca.
To wszystko jest takie kojące, bezproblemowe.
Nie ma większego geniuszu poza to. Moja własna wewnętrzna rewolucja.
Nie wiedziałam, ze potrafię stać na zewnątrz tych wszystkich wydarzeń, spojrzeć na siebie z boku. Ujrzeć małe, rozedrgnane, bezsilne, wyniszczające się stworzenie, któremu możnaby garściami włosy z głowy wyrywać, a skórę miało koloru tynku.
Nie potrafię, nie mogę wygrać z chorobą, która jak rak rozprzestrzenia się w mojej głowie. Mogę tylko postarać się wyciąc znaczną jej część z głowy, wygrzebać łyżeczką do lodów. Jego.
Sam zadbał o to by się nie rozprzestrzeniać, więc pozostała część mózgu nie została zarażona. Ty zaś zadbałeś o resztę, dając mi znów poczucie bezpieczeństwa, oparcie, bliskość, ciepło. Tak bezinteresowne, że aż mi przeszkadzało. Tak, to moja wina, że postanowiłam Cię wykorzystać, bo było dobrze.
Love is like a sin, my love
For the ones that feels it the most
Look at her with her smile like a flame
She will love you like a fly will never love you again.
Ej, pamiętasz jak tak na Ciebie patrzyłam? Musialeś to tak odebrać. Rozbierałam Cię w myślach nie odrywając wzroku od Twoich bajkowych tęczówek, musiało to tak wyglądać. Drapałam Cię po karku, usilnie walcząc z chęcią pociągnięcia Cię za włosy i przyciągnięcia do siebie choćby na siłę. Nie, nie choćby, ale właśnie na siłę. Pragnęłam Cię zgwałcić, pamiętasz, tak to się zaczęło. Nie było niewinne, było gwałtowne i dzikie. Pół minuty potem śmiałam się zrozumiawszy, że wszystko jest prostsze. Prawdopodobnie leżeliśmy już wtedy na sobie.
Wiem dlaczego wcześniej się tak broniłam, Ty też wiesz. Jednak uwierz, że ucieknę, gdy Cię pokocham. Nie mogę pozwolić by to się stało. Nie chcę patrzeć jak odchodzisz, sama odejdę tym razem. Nie pozwolę Ci wcześniej zginąć czy wyjechać. Nie będzie tego znowu. To chyba logiczne.
Powiesz, że się Tobą bawię - w porządku. Możesz to tak nazwać. Dla mnie jesteś raczej terapią, formą leczenia, planszą ćwiczeń. Dobrze wiesz, że pomożesz mi zniszczyć się doszczętnie, a potem odwykować. Kiedy będzie już dobrze najprawdopodobniej spojrzę na Ciebie z pogardą i albo ucieknę od razu, albo właśnie dopiero zacznę się bawić, jeszcze przez jakiś czas to ciągnąc, niepozornie grzecznie.
Masz pretensje do mnie, że nie chcę Cię pokochać? Miej do Niego. Miej do Pana Boga. Ale nie do mnie. Człowiek kierujący się własnym dobrem i zabezpieczający się na zaś znający koleje losu - to logiczne. Wyżarto ze mnie naiwność.
I tak jutro do Ciebie przyjdę. I pojutrze też. Będę pożerać Twoje ciało, będziemy rozmawiać o czymkolwiek, będę czuła jak mocno biję Ci serce kiedy mówię, że lubię po prostu z Tobą leżeć. Będę miała wyrzuty sumienia.
Ale już nie budzę się z innym mężczyzną na ustach niż Ty. Z innym mężczyzną w ramionach, w sobie, w głowie. Nie, tylko z Tobą.
Dziękuję.

---

Myliłam się, bo coraz częściej budzę się jednak z Nim. On mnie prześladuje, bo nie potrafię go z siebie wydłubać. Marnotrawny mężczyzna, ojciec mojego nienarodzonego dziecka. Nie brzmi to dobrze. Nic dzisiaj w moich ustach nie brzmi dobrze. Muszę brzmieć jak wariatka, którą nota bene jestem, więc to wszytsko jest swoim następstwem, wszystko jest logiczne, układa się w całość.
Moja obsesja dotyczy czegoś, czego tak po prostu chciałam się pozbyć. Gdy chciałam łapać było już za późno, umarło - w Nim, nie we mnie. I to jest źrodłem całego problemu.
Nienawiść, skrajna. Tego chciałam uniknąć, ale wplątałam się w to na stałe. Nic nie pomaga, może trochę leki. Trochę przestaję bać się siebie kiedy nie boję się niczego, przede wszystkim nie boję się przechodzenia przez granice. Oczywiście te, które sama sobie ustawiłam. Łożko - pokój - mieszkanie - tłum ludzi. Bez alkoholu a z narastającym stanem depresyjno lękowym to jest trudniejsze niż skok z pietnastego piętra. To nagle wydaje się być takie proste.

Oprócz tego nic takie nie jest. Łyżeczka na dzień po jest cięższa niz tona, spalający się papieros syczy jak spadający samolot. Nagle wszystkie szanse i nadzieje wybuchają mi w głowie i jest kosmos.

11
cześć, jestem Pola, mam 19 lat, od dwóch dni nie piję i nie ćpam, ale wcale nie planuję kontynuować odwyku. nie tnę się od dwóch tygodni. oraz jestem na odwyku uczuciowym. poza tym od tygodnia z mężczyzną, którego tylko pragnę, i po pięciu z mężczyzną, którego kocham, a którego już przy mnie nie ma, bo mnie oszukał. nadużywam herbaty, nikotyny oraz alkoholu. nie piję kawy, nie jadę po kanałach. zbieram śmieci zwane pamiątkami. jestem jeszcze uzależniona od muzyki, ale to brzmi tak banalnie, że gdyby nie było prawdą to bym sobie odpuściła. jestem osobą smutną i niewykształconą odpowiednio. mało rzeczy w życiu zaczynam, jeszcze mniej kończę. lubię żyletki, ale zawsze wolałam nożyczki. kocham siebie tak samo jak nienawidzę. lubię, gdy basy grają mi w żołądku, więc często bywam w klubach. poza tym tam można pograć na mężczyznach, a jak wiadomo są moimi ulubionymi instrumentami. wiele czasu spędzam na pisaniu listów i książki, która nie ma początku i końca, i której nigdy nie przestanę pisać.

---

wpadam do Jego mieszkania rano, drzwi otwiera mi zawsze rozespany współlokator. z rozwianym, nieuczesanym włosem wpuszcza mnie do środka i czesząc ręką swoje nieposłuszne kołtuny rzuca żarcik "może mnie też byś ogoliła na łyso? byłoby praktyczniej i ... wygodniej". uśmiecham się do tego zielonookiego stwora na chwilę zamyślając się i wyobrażając sobie jak by wyglądał bez włosów... skręcam na prawo, otwieram drzwi bez pukania, owiewa mnie świeży podmuch wiatru z kierunku otwartych wszystkich okien. lubimy spać przy świeżym powietrzu, to nas łączy. A. śpi jeszcze, plecami skierowanymi do mnie, nagimi plecami. staję po cichu przy jego ogromnym materacu, zsuwam z siebie buty, rajstopy, sweter i wsuwam się pod koc. całuję ciepły kark i już czuję, że się obudził. pozbywając mnie sukienki i bielizny zaczyna się ze mną witać. nie wiem od kiedy, ale zaczęłam lubić poranki. potem robi herbatę skupiony, jakby od ilości ziarenek cukru zależało wszystko.
potem opowiada mi o tym, że śnił mu się Paryż, który oboje znamy tylko z książek i filmów. mówi o tym, że kiedyś pojedziemy. "na ile?" pytam. "może na zawsze", nie wiem czy żartuje, trudno to u niego wychwycić. nie lubię gdy mówi o przyszłości, bo nie wiem czy możemy ją ze sobą wiązać.
"przyniosłam Ci Pachnidło i soundtrack. jak wcześniej posłuchasz płyty to film Cię bardziej zachwyci. ale musisz to zrobić w samotności.".
potem zapadam na długo z zadumę. dlaczego dzielę się z Nim swoim życiem, swoimi zachwytami, swoimi odkryciami? przecież gdybym Go nie chciała to bym Mu tego nie pokazywała. w sumie nie wiem na ile to prawda, na ile po prostu moje dziwaczne wymysły.

"czemu przestałaś pisać?" pyta, nawiązując do wcześniejszej rozmowy.
bo życie przestało mi dawać odpowiednią ilość emocji? nie, tych miałam aż nadto. bo nie miałam czasu? tak byłoby najprościej, ale On wie, że czasu to ja miałam aż nadto. bo nie miałam ochoty? bo nie czułam potrzeby?
"bo umysł miałam zbyt zajęty sobą, żeby móc myśleć o czymś innym". odpowiadam w końcu, gryząc się pod koniec w język. wiem, że będzie zazdrosny, wiem, że odkryje jaka jest prawda, że wyczyta to z moich oczu i znowu bedzie Go bolało, ale nic nie powie. że przy Nim nie mogłam pisać, bo miłość wypełniała wszystko, a przy Nim nagle mogę.
"poza tym znowu zaczęłam ćpać, a to chyba jednak ma coś do rzeczy" dodaję. mam nadzieję, że zrozumie. właściwie nie wiem czy chciałabym, żeby łykał kłamstwa. choć to akurat nie było kłamstwo. to na pewno też ma coś do rzeczy, może nawet więcej niż tamto. odkąd znalazłam u Niego szufladę pełną łakoci zaśmiewamy się z tego czasami. a nawet dwa razy zrobiliśmy to razem. najpierw trochę przesadziłam i wtedy właśnie udowodnił jak bardzo mu zależy. byłam w stanie rozwalić cały Jego pokój, byłam w takim stanie furii, zaczęłam bełkotać rzeczy, które musiały Go boleć. trzymał mnie, ocierał ze mnie łzy, a na koniec, gdy sam już był w stanie zaniósł mnie do łazienki, rozebrał i umył, jak dziecka. bez słów.
a potem uśmiechnął się do mnie jakby nic się nie stało i zrobił mi herbatę. kilka dni później powtórzyliśmy to. i tym razem było pięknie. na balkonie, ja, On, materac, deszcz, papierosy, niebo, noc, dotyk. chciałam przez moment stać się głupia niż kiedykolwiek i mówić o miłości. nie wiem co mnie powstrzymało, ale cieszę się, że tak się stało. to by dopiero było kłamstwo.

"o czym myslisz?" pyta, szukając w moim zamyślonym wzroku jakichś śladów niedomytej przeszłości. "o ćpaniu".

a potem, jak gdyby nigdy nic, pyta mnie "znasz to uczucie, że kochasz tak bardzo, że aż boli?". stoi plecami do mnie, twarzą do okna. łykam łzy, muszę powiedzieć "znam.".
po kilku minutach ciszy przychodzi do mnie i ogląda miejsca naruszonej tkanki. pyta o to jak się czuję i czy jeszcze muszę się znieczulać. odpowiedź "czasami" wydaje mi się najbardziej odpowiednia, więc pada. rozmawiamy jak wiolonczela z fortapianem. kilka rozstrojonych strun spod tak często używanych klawiszy i wolno działające stawy przy palcowaniu, zbyt powolny smyczek. ból, który się wyślizguje.
nie chce Ci go zadawać, więc tu jestem. i jestem tu, bo tak naprawdę Cię potrzebuję. przyzwyczaiłam się do tego. korzystam z Ciebie, nie nie wykorzystuję Cię. zalewasz mnie oceanem spokoju. fale burzą się zazwyczaj poza ścianami Twojego mieszkania.
nie widzisz już w moich oczach strachu, prawda? ja w Twoich często, ale Ty w moich nie. to dobrze. widzisz? potrafię zakryć sie hardością, to mi zawsze dobrze wychodziło. nauczyłam się tego dwa lata temu i od tamtej pory niestety często muszę korzystać. teraz nawet chyba bardziej niż wtedy.

rzyganie o poranku i żarciki matki czy przypadkiem nie jestem w ciąży. zabawne, cholera, zabawne.
opowiedz wszystkim o sobie. mam na imię, mam lat, mieszkam w, lubię.
geniusz mieszka w statystykach.
diabeł ukrywa się w szczegółach.
a we mnie gotuje się krew.

" to co sobie robisz ma nazwę." nie wiem czy chciałam usłyszeć te słowa.

no, przepraszam. nie wiedziałam co zrobić. więc w to uciekłam. wtedy wydawało mi się to oczywiste, poza tym było najprostsztym rozwiązaniem.
nie wiem czy to widać, ale odkąd go nie ma ubyło mi pięć kilo. jeśli to cud umartwiania się to chyba zacznę tak na stałe. psychikę już i tak mam zjebaną. doszczętnie.

[ jedziemy do Płocka? jasne, spoko. wiesz, mam dziwne wspomnienia związane z tym miastem. ale może jak nie będzie padał śnieg to mi się nie uruchomią.
znowu to miasto.
może się nie uduszę. ]

why am I create just to be swallow?

widziałeś kiedyś swoją bladą twarz o poranku? wyglądasz jak trup z tymi wystającymi koścmi policzkowymi i cieniami pod oczami.
troszkę Cię zniszczyłam, wiem. taka jestem. gdzie wchodzę albo rujnuję albo jestem rujnowana. w Twoim przypadku poszłam na kompromis i zniszczyłam nas oboje.
maschinerie.
lubię swoje męczarnie co dobę. byleby zakrzyżykować kolejny numerek na kalendarzu.
czasami tylko uderza mnie jeszcze przeszłość. wtedy wymiotuję, bo już nie mam czym płakać. poza tym cały żal już mam tylko w żołądku. zmieszane leki i działa jak powinno.

ej, mam Cię. uwierz, mam Cię w sobie. pachniesz tytoniem.
czemu boisz się strzelać do nieznajomych. nie zastrzeliłbyś obcego, który ingeruje w Twoje życie? ja zrobiłabym to bez wahania. dlatego muszę kupić broń.
zabić kogoś, choćby dla zabawy. czywiście musiałby sobie zasłużyć. ale ja już mam takich kilka na liście. nietrudno mi zrobić krzywdę. jestem jak spróchniała lalka, ktorą dotkniesz za mocno i zaczyna się sypać. ale nie spodziewasz się, że za plecami chowa gnata. jeden strzał w środek głowy? nie. wsadziłabym im go głęboko w usta, żeby zobaczyć jak komicznie wyglądają z tym strachem w oczach. "shut up and swallow" ostatni szept i dziurawa potylica, mózg na ścianie. sama słodycz.
nawet nie wiesz jak bardzo bardzo bardzo często mi się to śni. kiedy opowiem o tym mojemu psychiatrze to zawiną mnie w kaftan i więcej nie zobaczę mamusi. bez sensu.

za kilka dni poprawię tatuaż. potrzebuję 5,80 i wiem, że sie nie powstrzymam. po prostu sięgnę do szuflady. jeszcze ten szalony pomysł z atramentem (nie, nie, nie, muszę pochować to gdzieś, żeby przypadkiem sobie tego nie zrobić).
będzie głębszy, świeższy, większa rana do zagojenia się. wyraźniejsza blizna. cudo.
mała literka na prawym udzie.
pokochałeś mnie z nią. pokochałes mnie z Nim we mnie. jakie to urocze, kuuurwa.
kiedo go już zabiję pojdę na jego pogrzeb i wreszcie będę mogła znowu płakać.

jedno z nas umiera naprawdę i to zawsze będę ja.
znowu magiczna godzina, 04:46. wpadam.
utopiłeś się kiedyś w kubku z herbatą? mi się coraz częściej zdarza. moje łzy na Twoim karku - norma, Kochanie. cieszę się, że się przyzwyczajasz.
"najtrudniej jest gdy jeszcze ciepła od Twych dłoni ścigam dzień."
czemu moja skóra nie stygnie od miesięcy?

16
inaczej teraz patrzę na kobiety w ciąży i małe dzieci. powiedziałam o tym mojemu lekarzowi, zapisał mi jakieś leki. zdarza mi się o tym nie myśleć albo wyobrażać sobie, że jestem szczęśliwa, że to się nigdy nie zdarzyło. non stop jednak spotykam się z chęcią innego zakończenia tego. widzę złość mojej matki i łzy. widzę siebie. widzę to.
a najgorsze jest to, że naprawdę tego chcę.

teraz zawsze, tylko będzie płacz i zgrzytanie zębów. nie ma niczego. ze spokojem, wśród tej pieprzonej zieleni. z basem w słuchawkach i rękach pośrod traw, umierałam po raz pierwszy. moje zęby wystawione w szalonym smiechu do nieba. słonce, w które wpatrywałam się tak dlugo, ze mogłabym oślepnac, gdyby dalej pozwolili mi Cię dotykać.
mial racje, jestem szmata. oddam sie za najmniejszy gest czulosci, za calowanie kolan.
a life all mine.
dlatego gram różnorodnie. potrafię umierać codzienne rano, gdy tylko wstaję. byle tylko zdązyć dobiec do łazienki i wypluć z siebie wnętrzności, które się tak strasznie mocno wyrywają. potem wmusić w siebie pierwszą herbatę i pierwszego papierosa. wrócić na poranny seks, uczesać włosy i zacząć kolejny dzien.
siadam sobie tutaj, z herbatą, jedną za drugą, paczką fajek, słuchawkami i stukam jak podupcona. odwalam ten rytuał codziennie, zupełnie jakby to była moja praca, mój obowiązek.
nic dziwnego, czegoś się w końcu nauczyłam z tej calej literatury, muzyki, filmów. poza tym mężczyźni też są encyklopedią wiedzy, czasem wystarczy krótka obserwacja. dlatego chodzę też na spacery, no i do tych klubów. noca jest weselej, wolę noce. wsadzam się w tę rolę, dobrze mi idzie jej odgrywanie. najprostsza rola świata.
chcę Mechaniczną Pomarańczę, teraz, natychmiast. ćpanie przy themie jest najseksowniejszym obrazem na świecie. [ćpanie, kto wymyślił to słowo; ćp, ćp, ćp.]. bardzo kocham.

Kocham.
nic mnie już tak nie interesuje. odcięłam się. odkryłam jakie to proste.
pogrzebałam sobie paluszkiem we wszystkich ranach, wyrzygałam płuca i teraz jestem czysta.
w innym tego słowa znaczeniu.

Całuję.

------------------------------------------------------------------------------------
to mój Maj. pierwsza połowa.

2011-04-18T23:35:00.000+02:00

idź spać, zostaw mnie. odejdź. mieszasz mi w głowie z takim powodzeniem.
gdybym tylko mogła sobie wybrać chorobę to chciałabym przestać chorować na Ciebie.
już nie wiem co połykam. to przestaje być ważne.
ból każdego mięśnia rano i nie mogę podnieść łyżeczki.
leczę się powietrzem i papierosami.
nie wiem, nie potrafię Cię poruszyć. nie traktujesz mnie poważnie.
chciałabym pozbyć się tej całej złości.
zgubiłam wszystkie żyletki. brama do piekła.
za każdym razem gdy coś pierdolisz rzygam. czasem nawet krwią, chyba serce rozpuszcza mi się w żołądku.
-3 kg łez i powracająca klaustrofobia, za to zanikający lęk wysokości.
pijemy wino na dachu i spoglądam w dół, moje stopy wystają za krawędź.
oddaj mi tylko moje tabletki i spieprzaj.
kochał(am) Cię tak bardzo, że teraz mogę tylko wymiotować.

2011-04-17T20:34:00.005+02:00

a teraz idź się pierdolić

tylko najpierw oddaj mi mnie

2011-04-02T00:28:00.000+02:00

28 III 6:21

Podróżowałam. Ciepła ścieżka prowadziła moje nogi w tych butach na cienkiej podeszwie, za cienkiej jak na wczesną wiosnę. Ale ścieżka była ciepła. Cieplejsza od powietrza, nagrzana słońcem. A może to stopy zmęczone podróżą odczuwały ciepło wytwarzane przez sam mój organizm?
Nie wiem ile dni trwała wędrówka, obolałe stopy i lekkie dłonie, wyczuwałam w powietrzu zapach nieznanego powietrza, powietrza nieznanego kraju; wyczuwałam to niemal świadomie, ale nadal nie znając źródła tego wrażenia. Chowało się głębiej moich myśli. Moich złości. Obsesji i frustracji.
Przypomniało mi się jak oglądałam jej zdjęcia i czytałam jej słowa. Groźne i trujące, wypełnione jadem. Otaczała go tymi słowami, manipulowała. Groziła, kusiła, porównywała się ze mną siebie stawiając na lepszym miejscu, patrzyłam na jej oczy ze zdjęć i były chłodne. Chłodne jak jej słowa.
Poddawał się jej zamiarom, pamiętam, że w tych dniach nawet dla mnie pachniał inaczej, a przede wszystkim pachniał na odległość, nie pozwalał mi się zbliżyć, jakbym to ja była trująca. Przyrządzałam nam herbatę i zalewałam go potokiem ciepłych słów, wierząc, że to przejściowe, ufając, że zauważy. Efekt był odwrotny, była pół kroku przede mną, wiedziała co zrobię, ostrzegła go przede mną. "Jej ciepło jest złe, niezdarne, infantylne, puste i słodkie; chodź, chodź do mnie, pokażę Ci, że jestem kobietą, pokażę Ci moją dojrzałość."
Wygrałam. Wystarczyło zajrzeć w jej myśli, a nie było to trudne. Śpiewała mu do ucha syrenie pieśni, w środku będąc tylko wyschniętą, spragnioną meduzą. I fałszowała.
Dostałam obsesji na jego punkcie. Niezdrowej obsesji na punkcie odległości pomiędzy nami. Uczepiłam się jak mogłam ostatniej szansy. Odrzuciłam go, zachowując godność, wylewając chłód, ukrywając jad i łzy.
Z dnia na dzień meduza myśląc, że przemienia się w syrenę, upadła na samo dno swojego wysychającego bajorka. Połamały jej się paznokcie, gdy chwytała się wszystkich napotkanych kamieni, powyrywała sobie włosy. Tylko oczy nadal jej się świeciły, ale przecież byłam uważna.
Miałam w rękach władzę, odzyskałam ją, gdy ja jej oddałam.
Sam wyrwał jej ją z rąk i oddał mi, skomląc, błagając bym chciała przyjąć. Gdybym była nią zaśmiała
bym się pusto nad tym tryumfem. Wepchałabym jej głowę niżej w bagno butem.
A ja po prostu zakleszczyłam się wokół Niego. I jest.

Ona? Zatacza krąg, a przynajmniej tak jej się wydaje. Zdesperowana, zmieniła punkt, myśląc, że może być pośrednim. Tak bardzo chce zmienić stan z "wyschniętej" na "odżywioną". Tak bardzo zrozpaczona, że nikt nie chce tego zrobić.
Gdyby zbliżyła się jeszcze raz zmienię rolę. W bardzo nieczystą.
Póki co nie muszę tego robić.
Po prostu podróżuję, czekając, aż nieznany zapach wpłynie mi do nozdrzy również po przebudzeniu. Boję się tego. Cholernie.
Ale czuję, że przyszedł ten czas. Przychodzi każdą wiosną. Czas zmian. Urzeczywistnia się latem, zawsze, co roku. Pachnie, już to czuje. Przede wszystkim podczas gorączek i tego typu snów o wędrówkach.
Zawsze ktoś mnie trzyma za rękę.
"To byłem ja". Wiem, wiem. To musiałeś być Ty. Zwłaszcza w śnie.

Kiedy ta kobieta śpiewa przełączam głośniki na słuchawki, prawie zawsze.
Ruda Kobieta z parasolem. Może jedyna, która może się starać.
Cukierki. Parasolki.
Cmentarz w maju? Nie zapomniałam. Ale bez parasola. Z tą czarnowłosą, z wielkim nosem i fortepianem lekko rezonującym. Dwa lata temu? Nie, trzy, na pewno. A wcześniej nawet cztery. Pamiętam zapach tego deszczu płynący z plant do tramwaju przez okna. Przez mój nos do moich płuc.
Papierosy na cmentarzu. Kłamliwe pajęczyny.
Widzisz? Jak się staram to potrafię. Tak jest ze wspomnieniami, tak jest ze wszystkim.
Pamiętasz kuchenne podłogi (jasne, że pamiętasz, ale czy wszystkie)? To już też są wspomnienia, te zimą i śniegiem pachnące. Twoja skóra też wtedy trochę śniegiem pachniała. I gorączką, jak moje teraz.

Inne wspomnienie? Błonia. Ja, w tym stanie, taka nieuważna. Starałam się iść wzdłuż krawężnika, o mało się nie przewróciłam.
Potem niebo nade mną. Fioletowo, niebiesko brunatne. Tak nisko, Dłonie w chmurach, uśmiechy na twarzach. Wykrzywionych, zaćpanych twarzach.
Co to było za szczęście. Potem czternastka. Nie pamiętam drogi. Pamiętam tylko śmiech.
A teraz ich tak bardzo dwojga nienawidzę.

Nie zawiedziesz mnie tak jak oni, prawda?
Nie, nieprawda. Nie ufam temu, nie wierzę w to. Dlatego wskakuję w Ciebie całą sobą. To takie zabawne.
Kochać, a potem pocierpieć.
Każde cierpienie można przeżyć, ja to już wiem.
Nawet to śmiertelne. Śmiercionośne - zimny oddech na karku i Halou. Okrutne noce. Wierz, ze wtedy przestałam? Bo się bałam, że on będzie wracać. A za bardzo go kochałam (kocham), żeby go przywoływać.
Nie, oszukuje się, bo jestem egoistką. Za bardzo mnie bolały jego powroty. Nigdy nie miał twarzy, nie miał ciała. Miał tylko oddech. I zapach.

"Kochanie, czy my Cię nie zabiliśmy?"
My. Tak, my oboje. Zabiliśmy Go, gdy nie był już małym wytworem, był ogromnym problemem, z którym nawet najlepszy wizjoner przestałby sobie radzić. Ja na pewno nie umiałam.

Pamiętam jak ściągał mi bluzkę, miałam na sobie zielony stanik. Potem byłam sama w tamtym pokoju. Pachniało winem, mdliło mnie od tego. Uchyliłam okno i spojrzałam za nie. Piąte piętro. 12 metrów? Ciemność.
Nie pamięta księżyca. Chyba go nie było. Ale jakiś blask odbijał się od bloków.
Paliłam papierosa czekając aż wróci, po cichu modląc się, by miał stopy chłodne od łazienkowych kafelek, a plecy mokre od wody, chciałam dotknąć tych pleców policzkiem, gładzić dłońmi brzuch. Białe plecy.
Ha, wiesz co mi mówił? Miał Iana na ścianie, który patrzył na nas, a on mi opowiadał o dźwiękach. Mówił o muzyce, o której już przecież wcześniej sporo wiedziałam. Łykałam mu te słowa wypływające mu z ust, zbliżając się do nich, aż w końcu łykaliśmy wzajemnie swoje języki, nawet w środku zdania. Zdania, które nigdy się nie kończyło.
Był pierwszy. Zamieszkał za moim mostkiem. "Kochanie...?"
Dwa lata temu taki świt jak teraz (06:06) oznaczał dla mnie pożegnanie jego ciała ("Najtrudniej jest gdy jeszcze ciepła od Twych dłoni ścigam dzień..."), teraz tylko liczę dni i kilometry. Więcej kilometrów. Więcej słów. Więcej obietnic. Więcej planów.
Więcej dotyku, więcej uczucia. Więcej.

Nie wiem czy Ty to rozumiesz, ale gdy mówię kocham to jakbym odcinała sobie rękę i mówiła
"To proste, spróbuj też".
Let me take you down, cos I'm going to strawberry fields - rozumiesz. To to samo.
Dokładnie.
Lubię się w tym pogrążać. Całe życie bym tak mogło.
Ale lubię wisieć na tym męskim ramieniu, które czasami przygryzam, gdy mi zbyt dobrze. A Ty tak ze mną robić potrafisz.

Widzę światła, jest w nich dużo zielonego. Taki sceniczno-dancefloorowy. Przyjemnie chłodny, przyjemnie agresywny. Czujesz jak flaki Ci skaczą od kręgosłupa do gardła?

Ja zdejmuję ubranie i udaję, że mnie nie ma. Trzymam kota na rękach, stoję w oknie, patrzę na świt. Ludzie. "Kiedy wstaje, patrzę w okno, krótka chwila. Idą ludzie, tam za bramą, jeszcze senni."
Dokładnie tak jest. Co rana.
To jak słowa, których nie potrzebujesz, żeby Ci udowodnić, ale... jestem. Udaję, że mnie nie. Udaję. Jestem. Jeste, Udaję, że mnie... Jestem.

Zapalam naczarnągodzinę i parzę herbatę. Ona? Usmiecham się do siebie. Bawię się włosami jak kot, włączam słuchawki i lubię to poczucie satysfakcji, kiedy możesz powiedzieć sobie "poczekaj, jeszcze wygrasz." Bo wygramy, prawda? Jasne.
Ale ja lubię się pogrążać.
Przynajmniej jestem lepsza od niej. Od tych wszystkich.

Mam to, czego... Udaję, że mnie nie... Jestem. Udaję.
Tabletki. Ten dzień jest mój. Trzy magiczne litery. Razy trzy, razy dziesięc. Razy litery, razy - cztery litery. Wyryte w moim umyśle, wbite w moje serce. Mogłabym też wyryć je sobie na udzie, ale po co. Nie jesteś częścią mojej kolekcji. Jesteś częścią mojego pieprzonego życia.

Idzie wiosna, potem lato. Jestem, czuję, że pachnie, udaję, że mnie, mam to, czego inne nie, herbata, lubię, czasem palę, gryzę, uważaj, bo mogłabym, ale nie wiem, ona, meduza, syrena, fałszuje, wyschnięta, kocie futro pachnie jak, katatonia, lęk, siekiera, Twoje dłonie, trzymasz mnie za rękę, ścieżka, ciepła, nagrzana słońcem.
Czuję to. Wiem.

---

28 III 8:07

Po wódce chodzę po scianach (stąd te otarcia na dłoniach, nadgarstkach i lewym łokciu) i wygaduję głupoty. Napój bogów (nie, nie wódka, piwo), idę po sklepu, dwie butelki, pięć złotych, to jeszcze trzy papierosy, te za pięćdziesiąt groszy sztuka poproszę. W domu i tak łyknę z tej butelki ukrytej za książkami na drugiej pólce z lewej strony, gdy matka pójdzie spać, a mnie jedyną przyjemność będzie sprawiać widok świateł przejeżdżających co kilka minut przez moją ulicę. Parapet - okno. Przęłączam się na słuchawki gdy wszyscy śpią i wracam do swoich listów. Zawsze pisałam listami, gdy pisałam na papierze. Te elektroniczne listy, zazwyczaj w obcym języku, są więcej znaczące w rzeczywistym świecie, ale to nie znaczy, że dla mnie. Piszę listy, nocą. Po piwie i wódce. Ile mam lat? No, właśnie, ile. Samotnie się upijam (nie, nie upijam, tylko piję). Coś mi to przypomina,
sięgnął dłonią po butelkę zerkając na bliznę na nadgarstku ukazującą się po wysunięciu ręki do przodu. to nie łzy to pusty śmiech i szczęście. wreszcie.
ale nie mogę sobie przypomnieć co to. Jestem zbyt leniwa. Zbyt wczorajsza.

Siedzi ze mną Zbigniew, na parapecie. I jego fantazja. Popatrujemy na siebie, staruszek i dziewczyna. Pociągałby mnie może, gdyby nie ojcowskie przywiązanie i pożądanie tak bardzo zarezerwowane już jak i mocne. Odtwarzamy ze Zbigniewem zatem całą jego płytę. On to lubi, ale ja lubię bardziej. Zwykle na ławce jesienią, ale w tym roku nie chce mu się czekać. Więc przyszedł wiosną i wskoczył mi na parapet. Dotknął mojego ramienia starą, szorstką dłonią. Chyba zasnęłam, gdy się obudziłam to już poszedł, a kabel słuchawek owinął mi się wokół kolan. Policzek zmarzł mi od szyby. Już świt, Zbigniew więc musiał wskoczyć na koguta i polecieć do księżyca. Przyleci jesienią, poczeka do dnia i schowa się w naszym parku. Przywoła mnie, przybędę tramwajem. Poczekam zatem do jesieni.
Odplątuję się z kabli i sięgam po Ulver. To jak lek znieczulający kaca, działa bólootumaniająco.
Kilka listów, papieros (trzeci, ostatni), chowam butelkę za Hrabalem, z ciekawością otwieram "Listy do Kwiecieńki" - 'Rano samobójstwo, przed południem pracaw południe obiad w stołówce, po południu jeszcze trochę tej harówy, a potem jestem tutaj (...) Bogaty dzień... nie ma co... rano samobójstwo... i tak dalej (...)".
Prawda, Hrabal.
Rano samobójstwo i tak dalej.

Znów nie wiem co za zapał mnie tu przywiał właściwie. Ale obudził się w czwartek (jesteś w stanie to pojąć?! w czwartek!) i póki co mnie nie opuszcza.
Oszukuję się, że to nie zasługa (wina!) czwartku, tylko gorączki.
Obserwuję koty i ludzi, tych za oknem. Rzadko wymieniam myśli, bo ludzie się śmieją.
"Jesteś naiwna" (wiem, jestem), "To się nie uda." (skąd ta pewność, do cholery?!).
Połykam leki i chowam się pod kocami. Prawie mnie budzą męskie dłonie (Twoje, Twoje cholera), więc nie budź się, proszę, nie budź się, nie budź, śpij, śpij dalej.

kiedyś chciałabym przestać myśleć, że, nie budzić się, spać, odbierać tylko, czasem zasiewać, odtwieram oczy i wtedy, knebluję Ci usta własnymi, tańczę wokół własnej, jaźń, która, patrzy, Jim Morisson był bogiem, trzaski.

Odbierasz to wszystko?
"Zasnąłem."
Śpij, śpij. Nie budź się. Śpij.

---

28 III 18:52

Kiedy zrozumiesz "Olifanta" zrozumiesz jak mnie złowić.
Złowiłeś mnei nie znając, nawet nie będąc zainteresowanym. Złowiłeś mnie, a ja jak rybka na tego robaczka, hyc. I nie ma mnie.
Utknęłam w sieci, którą dla mnie (dla mnie?) utkałeś.
Patrzę przez okno na mężczyzn. Nie tylko, ale a nich szczególnie. Są wszyscy tacy sami, a kązdy taki różny. Patrzę na nich przez szybę, bo ostatnio prawie w ogóle nie wychodzę z domu, i nie przeszadza mi to specjalnie, bo nie widzę potrzeby. Tu mam wszystko, oprócz świeżego powietrza, to w środku jest trochę zjechane amoniakiem a okno otwieram rzadko w obawie, że koty mogłyby uciec (ten amoniak to też ich robota).
Mężczyźni zza okna wydają sie być łagodni, nieco infantylni, może nawet głupi. Niemal czuję jak pachną potem i słyszę ich lubieżne myśli, te typowo męskiego rodzaju. Na budowie na przeciwko robotnicy ślinią się na uda czternastoletnich dziewczynek, nosząc worki z cementem na brudnych plecach spoglądają od czasu do czasu na moje okno i odbijające się od niego światło. A może na mnie, nie wiem. Wątpię.
Okularnicy, łysi, nowomodni. Z dziewczynkami (różyczka w rączce), z dziećmi w wózkach, z psami, z plecakami. Z papierosami. O tak, tych ostatnich lubię najbardziej. Zwłaszcza gdy są młodzi, wysocy, o bladej skórze i ciemnych włosach. Takim mogłabym piec szarlotkę gdyby nie byli burakami w środku.
Tak, upiekę Tobie, teraz pozwól, że na nich popatrzę. Są dla mnie naukowo fascynujący. Chłopcy, duże dzieci.
I pomyśleć, że kiedy nie trzeba potrafią być tacy nieprzewidywalni, jak Ty.
Czasem patrząc na nich zastanawiam się, który mógłby porozmawiać ze mną, który dotykać moich włosów, a który już ramion, ale szuka to odtrącam. To takie myślenie, ale nie lubię, gdy się włącza.
Za to po nocach śnisz mi się tylko Ty. W snach wymyślam Ci zazwyczaj różne zawody (jak w tym, gdzie byłeś policjantem, a ja nosiłam Ci kanapki na posterunek), ale to tylko w tych bardziej fabularnych, jeśli wiesz o czym myślę.
Poza tym - zauważ zależność. W zimę i lato nie potrafię, ale w przejściowych porach roku zbieram się i pracuję. Jak pszczółka. Jest we mnie wiele motywacji (skąd?), chęci (jak to?), zapału, nie wiem, tego czegoś. Powietrze jest jakieś inne. Nawet to skażone amoniakiem.

---

28 III 18:53

Możesz pomarzyć, suko. Już dawno nie miałam mokrych klawiszy.

---

30 III 6:21

Zaskoczyłeś mnie, potulnością. Zainteresowaniem. Chyba.

Zapalam moje dwie zielone świece (tak, to historia dworcowa - boże, jak ja nienawidzę krakowskiego dworca pkp. Każdy mężczyzna mojego życia albo tam ze mną zaczyna albo kończy - no, nie kończy, ale żegna się, na długo). Włączam Glassa i rozumiem te wioloczele. Brzydkie wiolonczelistki z pięknymi wiolonczelami. Muszą być brzydkie, znać ból odtrącenia. Wiolonczela jest najlepsza do odtworzenia tego. Rozumiem wiolonczele, nie wiolonczelistki (nie, nie mówię, że nie jestem brzydka, po prostu nie odtwarzam odtrącenia).

Ja nie muszę. Wmawiam sobie, że tak jest? Nie wiem. Nie czuję tego.

Nie odtwarzam, wyobrażam sobie.Jak by to było. Teraz. Często. Boję się tego, chwytam za telefon.. Nie. Jeszcze nie, lepiej nie. Wiesz, że ne chcesz złamać mi serca, ale to zrobisz, jak już prawie raz Ci się nie udało. Taśma klejąca, ale się trzyma. Teraz będzie prościej, szybciej rozwalić. A zdecydowanie gorzej się trzyma.

Wychodzę na porannego papierosa (6:12), tego przed snem lub przed wszystkim.

Spotykam kobietę w czarnym płaszczu na zarazsięzłamią szpilkach. Glass na słuchawkach. Stuk, stuk. Trochę wychodzi z rytmu, ale można wytrzymać. Zaraz pobiegnie dalej, do pracy zapewne.

Miałam uzupełnić kalendarz, znów nie mam danych. Chociaż nie wiem czy chcę pisać o czymś takim jak ta mała luka między nami. Mała? Nie wiem, ale była. I była potrzebna. Potrzebna? Tak, bardzo.

Cholera, że szczęście musi być zawsze takie bolesne.

Nie wiem, kiedyś zapiszę. Póki co nie chcę sobie przypominać, choć to samo przychodzi. Patrzę na koc - widzę to, kłuje mnie w karku - czuję to, przestaje działać lewa słuchawka - słyszę to. Ej przejdzie mi. Na pewno. Musi. Póki co jest dobrze. Prawda?

Zaskoczyłeś mnie, potulnością. Zainteresowaniem. Uległością. Trwałością. Dotykiem, słowami. Tym, że jesteś.

Zaskoczyłeś.

---

31 III 3:26

Znowu zaczęło mi odbijać, wystarczyły dwa słowa, kilka znaków.. Niepotrzebnie sama się na to skazuję. Jeszcze trochę, wytrzymaj. Przecież masz tak wiele w garści.

Sprzątam, jakby to miało cokolwiek pomóc, cokolwiek zakryć.

Nie pomagam sobie, rozjątrzam.

Ile jeszcze? Jestem niecierpliwa prawie tak samo jak leniwa.

you are glorious headfuck thing. own it.

2011-03-25T05:06:00.000+01:00

straciłam sporą cześć siebie, uciekła ze mnie wszystkimi porami skóry podczas tej gorączkowej nocy.

i dlaczego miałabym się po tym wszystkim nie poczuć uzdrowiona? oczywiście, że się czuję.

mam gorączkowe majaki, omamy, stoły spadające z sufitu, jęki pieprzących się za ścianą studentów, miauczenie kota liżącego mnie rano po policzku, zawroty głowy wieczorem, sprawdzanie co chwilę telefonu, migotanie za mostkiem, papierosy za 50 groszy sztuka. cudownie.

tylko kilka (o, bagatela, tylko sto) dni. niewiele czasu.

ko cham Cię.

"you are a glorious headfuck thing. own it."

vs.

‎"I'd swallow razor blades to see your smile but even that wouldn't do it."

tak bardzo bardzo to wszystko odczuwam jak bardzo bardzo nie wiem nic.

zaplątałam się w tramwaju, wysiadłam gdzieś daleko od domu. drugi koniec miasta. włosy pachną mi tą wiosenną trawą. patrzyłam na ludzi odbijających się od szyb. pędzących do pracy. szkoły. mężów, żon, dzieci. do kochanków.

kochankowie - tak piękni w swej rutynie.

odpłynęłam.

herbata, papieros, laptop. książka, koty, dom. Jego bluza. łóżko, koc. znów gorączka. znów sprawdzanie.

ej, zawsze byłam sentymentalna, ale teraz to się robi niebezpiecznie trzeźwe i na miejscu.

realizuję plan, skreślam punkty z listy. zwiedzam swoje miasto w poszukiwaniu cze go kol wiek.

polubiłam zapach proszku do prania wiosną.

siedzę na balkonie i liczę liście na drzewach. słucha Bauhausu i marzę o "zagryźliwości".

kocham się w Jego odbiciu w mojej głowie.

odpierdala mi, mówiąc najkrócej.

znów mogę napieprzać w klawisze ile dusza zapragnie, tworząc sobie miraż (prywata, prywata pod publikę).

mogłabym zaćpać się na waszych oczach lub równie dobrze podjechać pod każdego z was dom wyjebaną furą, a wasza reakcja byłaby taka sama. w gruncie rzeczy dobrze sobie to uzmysłowić i mieć to gdzieś, układać po swojemu i DLA SIEBIE, układać się w społeczeństwie ze swoimi lękami, trącać ludzi rękami, ramionami, językami, zębami, pazurami, podeszwami. wszyscy tacy mądrzy, tacy szaro-kolorowi. a ja zamieszkam na takim samym łóżku, z takimi samymi nadziejami.

mogę po swojemu, mogę wśród was wszystkich.

nauczę się wkładać maskę, którą sobie w te wszystkie bezsenne noce wymalowałam i będę z nią paradować ulicami.

zdradzać się mogę tylko w obliczu jedynego, nieskłamanego.

nie wiem, czy to już mnie spotkało, ale zamieszkam z nim, a on zamieszka we mnie. jak dziecko, którym się zaopiekuję, by potem mógł zaopiekować się mną.

nauczyłam się już oddawać. uzależniłam się już od tego.

więc teraz idę umyć ręce i kontemplować odcień szarości chodnikowej płyty na mojej ulicy.

wiesz o tym, że jesteśmy idiotami?

bo ja wiem, i chyba dlatego Nas kocham.

a teraz moja głupota spowodowała, ze wyznałam nam miłość na blogspocie, ach, och, patrzcie.

jeszcze trochę i zacznie się znowu użalać nad sobą, jasna sprawa. idiotka, wszystkie rozumy pozjadała, bo nie słucha wuwuwuwuwuwu i opierdala się na lewo i prawo, my jej powiemy co o tym sądzimy, będziemy tacy alternatywni i fajni. grafomańscy i śmieszni.

zaśmiałabym się do łez gdyby nie fakt, że zostawiam je sobie na inne okazje.

Hasta la vista, la vida buena <:

2011-03-17T23:10:00.001+01:00

znowu mnie zabijasz. przychodzisz z tym swoim czarnym pistoletem na baterie i strzelasz prosto w sam środek machiny, w serce. z razu na raz boli coraz bardziej, wykrwawia się na stojąco.
tak ciężko jest rozruszyć niewzruszenie (niewzruszenie o chłodnym w barwie, ciepłym w odczuciu spojrzeniu, niewzruszenie pachnące, o ciepłych dłoiach).
relacja na niewiadomo jakim układzie. kiedyś to wzruszało, wyciągałam po to ręce, skakałam innym do gardeł z hardą pewnością w oczach - "mój". hardość zalana łzami straciła moc, uroku też nie zyskała. zostały tylko szklane szyby z niebieskim poblaskiem zalanym deszczem. szkoda, że akurat teraz, kiedy pachnie wiosną i daleko jest do deszczu.
ból w klatce piersiowy nie wywołany latami palenia tylko miesiącem histerycznej furii.
nie chcę brać odpowiedzialności za to co się stanie ze mną po następnym miesiącu, bo zaczęłam już sięgać po ostateczne rozwiązania, zupełnie jakby te dwa lata niczego mnie nie nauczyły - pewnie zresztą tak jest.
szkoda jednak, że kurczowo trzymam się wersji, że nie potrafię (bo nie potrafię) powiedzieć:
wyłaź z mojej klatki!
zapomniałam, że nie można mieć.
zapomniałam, że można nie mieć.

mechaniczna

2011-03-15T03:46:00.000+01:00

to jest ta noc.
popadam w obsesję samej siebie.
Ciebie chcę nie musieć chcieć.

uruchamiam

mechaniczną

maszynę

2011-03-15T03:43:00.001+01:00

zawijaki. forma przebrzydła. latające zgrzyty.
wiosenne pobieranie krwi.
chcesz dopieścić formę, zamiast pisać jasno.
nikt nie wie czego On chce, a On wie najmniej.
kocham nową estetykę, wrażliwość wychodzącą uszami. taki czas.
nigdy nie wiedziałam,
padlina pachnie wiosną intensywniej, mataczy.
zapada we mnie.
głębiej, niczym koty w sypialni.
firanki, sztywniejące na nocnym mrozie.
ostatnim tego roku.

2011-03-08T02:23:00.000+01:00

tak trudno jest się poddać, kiedy wszystko dookoła się łamie, a Ty zbierasz to na przekór wszystkiemu, na przekór sobie nawet.
wszystko czego chcesz krzyczy o prawie do wolności, jedyne co możesz zrobić to łapać za nóż i krzyczeć.
wmówić sobie, że nie chcesz, przestać łapać.
albo czekać. nie wiesz co trudniejsze.

kilka miesięcy, herbata,
dobre ciało, smutek,
cierpliwość, utrata,
niepewność, spacery.

idzie wiosna, pachniesz nią. pachniemy.
nadchodzi najgorszy czas.
nie wiesz co robić, nie wiesz czego chcesz.
ja chcę tylko Ciebie i dostaję jakiś pakiet zastępczy. nie lubię niespodzianek.
dobre było dawno temu.

nie chcesz mnie to mi mnie oddaj.

2011-03-08T02:18:00.001+01:00

Zanim runie domek z kart, namaluję ten ostatni,
Obraz bez farb, zamorduję po nim kartki.
Odejdę wraz z nimi, bez łez i bez krzyku,
Po cichu jak śmierć, która patrzy ze strychu.

bondage.

2011-03-02T05:40:00.000+01:00

jestem podłączona jak manekin do tego koszmaru. wyrywa mi to włosy z głowy nocami. zaplata zwoje mózgu po kilkaset bolesnych razy. łamie pędzle, ołówki, długopisy, język.
dźwięki wpadają mi do głowy robiąc przy tym dużo potrzebnego hałasu, wywołującego w efekcie przedziwne reakcje.
to co siedzi w moim żołądku śpiewa i udaje, zgrywa się ze mnie igrając z rzeczywistością.
stawiam warunki, rozkładam karty, talię trzymając za paskiem w zanadrzu.
to, co przychodzi z wnętrza jest najgłębsze.
zmieszany zapach karku i papierosów. i śmiechu - wiedziałeś, ze śmiech śmierdzi?
chciałabym włączyć ten etap, którego najbardziej się boję i który z największym trudem mi przyjdzie zrealizować.
ale to zrobię.
cukierki, cukierki, słodycze.
rozwija się w żołądku, więc tu to zabijam.

pieprzony koszmar.
a potem pokazuje rozpostarte ramiona, wskazuje kierunek, z którego płyną słowa "rób co chcesz".

14/16

2011-02-16T11:47:00.000+01:00

surowizna.
spotykają się jako dwa ciała, osłonięte wstydem, nieśmiałością, oblewają się nawzajem herbacianymi ślinami, nie ma NIC ponad mistycyzm. może ufnośc.
ciepłota.
łączą się jako dwa ciała, parzone wzajemnością, chłodzone łapczywie łapanym powietrzem, trzeźwione rzeczywistością dźwięków.
zasłodzenie.
zasypiają jako dwa ciała, ufne i ciepłe, pachnące, zmęczone.

kiedy stoję, patrzę w okno, krótka chwila, idą ludzie tam za bramą, jeszcze senni. na ulicy mały płomień porzucony, nasze domy pośród nocy, nasze domy obok fabryk.

2011-01-16T08:32:00.000+01:00

nie opowiedziałam jeszcze nikomu o tym upadku, może dlatego, że huk jaki spowodował nie zwrócił niczyjej uwagi. byłam tak, z boku, patrzyłam na swoje łzy. chciałam przepraszam i wycofywać, zawsze tak jest, gdy płaczę.
wystarczyło mi te kilka, dobre kilka, dni.
dni suchych, dusznych i ciężkich.
czuję się jak wariatka na wybiegu.
bezradność to najgorszy rodzaj szaleństwa.
w myślach rozbijam szyby w oknach sąsiadów.

idź, uciekaj.
wróć, opanuj mnie.

oczy mają szaroniebieskie i potrzebują.

2011-01-07T05:07:00.001+01:00

zatwierdziłeś moją samoświadomość bólem lędźwi
słowa nie mieszczą mi się w ustach, ale zamiast je wypluć, połykam smakując przy tym Twoje ciało.
czy jestem egoistką?
przerażenie chwyta mnie za uśmiech w samych jego kącikach
jestem krzykiem pozbawionym sensu
kaszlem, zapachem, kwintesencją.
fetysz poszukiwania, fetysz leniwego przeciągania w czasie każdej czynności.

2011-01-04T21:25:00.000+01:00

dobra, to zacznijmy od nowa, skoro dochodzimy już do takiego etapu.
pewnie nawet nie zdajesz sobie z tego sprawy co się dzieje.
wszystkie najpiękniejsze zwroty świata uderzyły mi do głowy z zawrotną szybkością.
mgła jak mleko wiszące w powietrzu, zaćmienie słońca, potem jego powrót z podwójną mocą.
umiejętność pisania / mówienia odleciała ode mnie bardzo szybko, perspektywa zmieniła kolory, teraz pachnie i smakuje tak słodko, tak brzmi, tak.
zdania nie mają sensu, choć mogłyby mieć, gdybym tylko potrafiła nie przygryzać ich zbyt wcześnie, zbyt chaotycznie połykać, zlizywać niemal.
nie zdarzało mi się to o d c z u ć.
za jakie grzechy te czary?

2010-12-20T18:47:00.001+01:00

16 XII

uderz mnie i znowu wszystko będzie w porządku.

trochę sobie nie wierzę, bo niby czemu miałabym? zawsze w końcu się oszukiwałam.

tylko w drugą stronę.

lubię ten zapach. mam wrażenie, że lubię go od dawna, choć przecież go nie znałam.

ten przeciągły wzrok na pierwsze dzień dobry. lubię sobie to przypominać.

lubię słuchac tych pierdół przed snem. forma odtwarzania jest mi bliska, przeżywania nowych rzeczy - już nie do końca. cieszę się, że mogę się tego nauczyć. wtedy będę kompletna. będziemy kompletni.

szlifuję dzień i noc. chciałabym zadbać o to inaczej, lepiej niż to robię. wciąż, caly czas - LEPIEJ.

głoduję i panikuję myśląc, jak to przy sobie zatrzymać.

planuję słowa, planuję nawet myśli. tylko czasem nie umiem powstrzymywać gestów. zwłaszcza, gdy wypiję. wtedy trzeba mnie odciągać całym tłumem.

jestem żywsza niż kiedykolwiek, nawet kiedy nie sypiam.

nie chcę nigdy uciekać. nie ucieknę.

obudź mnie, uderz mnie i znowu wszystko będzie w porządku.

nie będzie o co dbać, o co się starać, czym się cieszyc, nad czym płakać.

nie będzie emocji do nadmiernego przeżywania.

jestem Kobietą, powinam potrafić.

i znowu - - -

patrzę ja na dłonie moje

dłonie moje też są Twoje

moje są też dłonie Twoje

patrzę ja na dłonie Twoje

patrzę ja na moje, Twoje

Twoje, moje, moje, Twoje

moje dłonie ujmą Twoje

po co głupie toczyć boje

gdy zaciskam dłonie moje

to zaciskam dłonie Twoje

takie dłonie nie są moje

takich dłoni ja się boję

gdy zaciskasz dłonie swoje

to zaciskasz dłonie moje

takie dłonie nie są Twoje

takich dłoni też się boję

gdy zacisnę dłonie Twoje

wtedy krwawią usta moje

krwawią usta, usta Twoje

gdy zacisnę dłonie moje

krzyczą usta, usta moje:

nie będziemy nigdy Twoje

krzyczą usta, usta Twoje:

nie chcę byście były moje.

17 XII

rozpaczliwe zastanawianie się co, jak i dlaczego.

18 XII

przeglądając wszystkich mężczyzn-chłopców poprzez historie rozmów i innych aktywności robi mi się przykro i smutno.

zaspakajanie nieczystych żądz.

przy takiej pogodzie już nie chcę płonąć. chcę tylko stałego ciepła. takiego, które w każdej chwili może się zapalić. ale poza tym jest po prostu ciepłe.

taka świątynia.

znow kolejna sobota. to się świeci, fosforyzuje. to jest dobre. (chyba).

2010-12-13T22:51:00.001+01:00

trochę brakuje mi słów, gdy spisz lub gdy się śmiejemy.
lubię nie musieć mówić, choć nie jest to proste.
nie lubię prostych rozwiązań, ale nie chcę Cię komplikować.

BAUHAUS - HOLLOW HILLS

2010-12-05T22:37:00.000+01:00

dotyka się łagodnie

każdy dotyk ma echo

i oczy się odwraca

z delikatnością zwierząt

2010-12-04T11:39:00.002+01:00

herbata, śnieg i naprzezwzajemne spadanie.

2010-12-04T03:22:00.000+01:00

śniegu za dużo, temperatura zbyt niska, wiatr za mocno wieje, chodniki są zbyt szybkie, miejsca do spania zbyt twarde, matka się na mnie wydziera, papierosów wciąż brak, kot się na mnie rzucił i mnie podrapał, usta mnie bolą od mrozu, mam podwyższoną temperaturę...
dlaczego jest mi dobrze i przyjemnie?

biorąc pod uwagę zaistniałą sytuację sama się sobie dziwię, że nie słucham Beethovena - ale to sie jeszcze może zmienić w ciągu najbliższych kilku godzin.
zajeżdżam necrophilię i śnią mi się przy tym koszmary.
budzę się w środku nocy, robię sobie herbatę, nie mogę spać, oglądam własne odbicie we mgle.
(reaper też daje mi sie we znaki. i hocico. o av nie wspominając - chyba tylko na mnie to działa uspokajająco.)

testy mi powiedziały, że mam właściwie słuch relatywny, a z tempa poszły jeszcze lepsze wyniki. zadowalające jak dla mnie, chociaż do niczego mi to niepotrzebne.

jestem zainfekowana, cos rozkłada caly mój organizm na kolana. tak, nie wiem co to. tak, uśmiecham się, tak, nie wiem co o tym myśleć.

układam sobie wszystko w główce.

iskrzy się noc i iskrzy

motyle są jak mosty

skonstruowane mnóstwo

cekinów nocą

mówi się: kocham

bo chce się

odzewu

dotyka się łagodnie

każdy dotyk ma echo

i oczy się odwraca

z delikatnością zwierząt

---

fascynujące usypianie z uśmiechem.

czegoś ode mnie wymagasz, ja zapalam papierosa, nie moge myśleć, mam gorączkę, uciekam, choć nie chcę.

pachnęniesobą.

moja posciel pachnieniemną.

mój pokój pachnieniemną.

powietrze za oknem pachniemną.

dochodzę do wniosku, że do żadnego wniosku dziś nie dojdę. że nic dzisiaj nie napiszę.

dziwne rzeczy mówi na ten temat muzyczna zawartość mojego dysku, którą pozostawiłam na chwilę samą sobie, eksperymentalnie.

(dobrze wyszło tak jak wyszło.)

(źle, źle, wszystko nie na swoim miejscu!.)

(nigdy się o to nie kłóciłaś.)

(wiem, ale teraz jest inaczej.)

(Ty jesteś inna.)

(tak, chyba tak. albo nie ja. nie wiem.)

zima znajduje rozwiązania w moim gardle

chyba chcę, żeby było inaczej

kłócę się po godzinach z ćmami.

nic nie wiem nic nie wiem nic

jeśli upadek jest dobrym rozwiązaniem,

to zrzuć mnie jak najszybciej.

tylko trochę boję się spadania.

tick tack tick tack madness comes tonight.

2010-12-03T23:19:00.000+01:00

II.

2010-11-30T03:10:00.000+01:00

myślę takie banały,
że to musi oznaczać coś ~~nie~~dobrego.

klik

2010-11-28T22:29:00.000+01:00

noradrenalina.

więcej dopaminy z domieszką testosteronu.

rany, jak bardzo [...] ...

n i e m o g ę s p a ć .

nic nie rozumiem, ale idę na wieczorny spacer w śniegu.

(dużo śniegu!)

mam jeszcze jednego papierosa.

sprawia mi to tylko część przyjemności.

w brzuchu też mi śnieży.

dopaminanoradrenalina.

---

miesza mi się w głowie, wiedziałam, że tak będzie.

ostrzegałam.

2010-11-28T01:44:00.002+01:00

2010-11-27T06:39:00.000+01:00

o piątej rano, w grubych, czarnych rajstopach.
i co? tracisz moc, topisz ją w herbacie.
papieros za papierosem, kurwa, jak tęsknię.
~~p r z e g r a n a b ę d z i e k a t e m .~~

wpadam w siebie, jak Ty wpadasz na wino.
wszystko stało się ideą i jakoś dziwnie nadal nie chce się dokonać transformacja.

2010-11-24T04:33:00.000+01:00

mimo, że widziałam i czułam już to wszystko przyjdę ponownie żeby Cię z tego uratować.
ktoś mądrze nazwał to transem. przychodzi o poranku.
nie jesteśmy tradycjonalistami, nie jemy chleba na śniadanie, karmimy tylko koty a potem wracamy, by zeżreć się nawzajem.
to jest na tyle dobre, że trwa nieskończoność. zawieszamy w niej czasem coś innego, choćby herbatę lub/i papierosa.

2010-11-23T18:26:00.003+01:00

- nie wiesz, że z tego się wyrasta?
- wydawało mi się, że juz raz wyrosłam.

zapach schnącego po deszczu asfaltu. uderzające o szybę klucze wydają przy tym preisnerowskie dźwięki. właściwie nie chce mi się myśleć o niczym, więc uruchamiam magnificat Bacha. nie czuję się odpowiednio uduchowiona, ale to tak przyjemnie wprowadza mnie w zimowy nastrój. a teraz tego potrzebuję.
i leżymy sobie tak, w chłodnej pościeli. jesteśmy jednością, nie poprzez boskośc, a niedoskonałość. mówisz, że nie cierpisz cierpkości herbaty, a ja się usmiecham z moją bezcytrynową słodką.
[dlaczego słuchamy przy tym Bacha?!]

- omnes, omnes generationes.
- omnes, omnes. et misericordia.

2010-11-22T17:57:00.002+01:00

---------------------------

2010-11-22T17:09:00.000+01:00

zjeść odnalezione ciało bądź też dać się jemu skonsumować.
wypić ćwiartkę wódki.
przespać cały dzień.

2010-11-19T05:21:00.002+01:00

-co czujesz kiedy patrzysz na mgłę?

-taką jak dzisiaj?

-mhm.

-dawno już takiej nie widziałem, może za rzadko patrzę za okno o czwartej rano. a teraz czuję spokój. lubię mgłę, ale nie wiem czy to dzięki niej.

do zobaczenia w piekle.

2010-11-16T21:22:00.000+01:00

posterotyzm.
jestem tylko parą dłoni, oczu, warg.
z jasnej mocy powstałam, więc jaki sens miałoby pozostawanie w niej.
wierzę, że mogę wymysleć przyszlość. w końcu każdy dzień jest dokladnie taki sam.
nie uznaję czarnych peleryn, choć bywa, że słyszę głosy zmarłych ludzi.
próbowałam smakować zarówno czystości jak i rozpusty. zawieszałam zasłony w oknach chroniąc się przed nocą, świtem stawałam nago w oknie i paląc papierosa patrzyłam na ludzki pośpiech i inne tego typu choroby. bywało, że wierzyłam we własną nieśmiertelność.
nie pamiętam pierwszych słów. dziecięcym oddechem zdmuchiwałam kurz pokrywający maszynę do pisania.
pamiętam jedyną zieleń cudzych miast. zawsze mieszkałeś gdzieś indziej. wsiadałam w pociąg wierząc, że dworzec na ktorym wysiądę będzie tym właściwym.
tylko dwa razy odnalazłam wyczekujące mnie spragnione oczy.
spragnione oczy to potężna przynęta. działa na mnie tak jak na innych działają czułe słówka, a na jeszcze innych poranna działka heroiny.
zdarzało mi się wierzyć w inne spragnione oczy. rozczarowanie nie bywało nawet bolesne, to po prostu było naturalne i przewidywalne. nie spotkałam powtórnej czystości, bo choć zbrudzić można się wielokrotnie, to wrócić do początku nie można już nigdy.
już nigdy - cóż za patos, co za banał. słowne ograniczenia nie mające wiele związku z rzeczywistością, z tym w co tak naprawdę wierzę i czemu ufam.
wielokrotnie stawałam nad miską pełną złota, ale były to wtórne wymiociny, złoto z recyklingu, jedyne, co świat mógł mi ofiarować.
dla niektórych Mężczyźni bywają zabawkami lub narzędziami. pozostałe sa naiwne.
naiwność, słabość, wada, skaza.
patrzę na gówno pokrywające planetę i zastanawiam się jakie znaczenie ma w tym wszystkim wypełniony endorfinami smak ludzkiej śliny.
nie pogrążam się w smutku, jedynie w sarkastycznym śmiechu. taka matnia.
"wolne?" juz nie odpowiadam "zajęte". zdejmuję kurtkeęz siedzenia obok i pozwalam sobie na odrobinę komedii. bo kim są ludzie jeśli nie marnymi aktorami. znów te fałszywie spragnione spojrzenie. rozgryzam wargę i z uśmiechem pokazuję towarzyszowi zakrawione usta dostrzegając kątem oka jak przełyka ślinę, zaciska dłonie, rozsuwa kolana. wybucham wewnętrznym śmiechem i pozwalam mu postawić mi kolejne piwo. z czystej ciekawości spoglądam na jego lewą dłoń. nie widzę obrączki ani śladu po niej, ale cały epatuje kobietą - nie kobietami. nie pozwalam mu nawet na dotknięcie dłoni gdy odchodzę.
sama odprowadzam się do wyjścia i spaceruję po zamglonych ulicach.
nie bywam smutna ani wesoła. może po prostu jestem szalona.
sypiam spokojnie, bo zawsze ze mną jesteś gdy zasypiam. wiem to, bo moja głowa faluje poddawana oddechowi i Twojej unoszącej się klatce piersiowej. w środku tej klatki ukrywa się całe Twoje uzależnienie. zadymione płuca, spragnione serce.
zamykam oczy, pozwalam Ci się zahipnotyzować.
wszystkie bóle mijają wsród nocnych smaków. pachniesz w moich snach, to w nich lubię najbardziej.
zabawne jest znać dobrze coś, czego się nigdy naprawdę nie doświadczyło.
kiedyś się upiję i Ci to wykrzyczę.
a krzyczeć będę szeptem.

2010-11-13T04:53:00.000+01:00

wszystko co kocham podtopione jest krwią i bólem kości.
chore sytuacje zawsze rozwiązują się niekonwencjonalnie.
jakże cudno smutnie chcę krzyczeć : jesteś wszystkim co mam, dlaczego mi umykasz?
zdążę schować wszystko, byś niczego już nie zniszczył.
jestem teraz prawie pancerna.
pytanie tylko: jak bardzo dobrą jestem aktorką?

chciałabym żeby to mnie nic nie obchodziło.

2010-11-09T22:19:00.000+01:00

zaplanowałam własną samotność

i jak gdyby się prosząc

na klęczkach

niechcący

zapoznałam tego dotyku

który niesmacznie przepływał mi przez gardło

niczym alkohol

z każdą chwilą się przyzwyczajałam

żeby go wreszcie pokochać

TO JEST S Z A L E Ń S T W O

2010-11-09T22:09:00.000+01:00

"nocne cienie czają się w pustych pokojach, które kiedyś wypełniały emocje."

2010-11-07T19:35:00.000+01:00

"Chyba jestem szalony. Mimo że konstrukcja runęła, wszyscy są jak za niewidzialną szybą. Moi przyjaciele, wrogowie, byłe i potencjalne ukochane. Jedni są sami, inni spacerują grupami. Czasami próbują do mnie dotrzeć, ale ja już tego nie chcę. Teraz ich kolej przekonać się, jak to miło rozbijać sobie serce o mur."
T.B.

rozbijam konstrukcję na małe cząsteczki.
przesiaduję z nim w swojej duszy.
jestem spokojem. wystarczam sobie w swoim pragnieniu - ono mnie pochłania i dlatego nie wychodzę z swojej krypty, nie pochłaniam rzeczywistych obiektów; spędzam czas z marami.
czytaj mi, czytaj mi Edgara.
koty szeleszczą papierkami, mroźne powietrze zza okna, zaciągam się papierosem.
istnieję w sobie.
sen zatopiony w herbacie. wypić to nagle, zachłannie, zakrztusić się, wypluć, zabić. i zapalić papierosa. zgasić sen papierosem. ogień gasi wszystkie sny. ogień gasi każda łza.
nie przychodzi :cicho, cicho, już jestem:.
wieczory z Beksą. nachodzi mnie nadwrażliwość.

"nie trudno domyślić się, że mój tajemniczy przyjaciel także mnie wtedy opuścił. po prostu przestał pojawiać się na moje desperackie wołania. zostałem całkiem sam z butelką dyżurną przy boku w pustym domu bez klamek, w moim własnym wariatkowie, przepełnionym wspomnieniami i rozpaczą.
i tak oto miłość pokonała nawet moją dumę. zrozumiałem, że ten rodzaj miłości może doprowadzić mnie jedynie do obłędu, lecz nadal pragnąłem perfekcji, ideału.
zawisła nade mną chmura, a przeznaczenie poczęło wymykać się z rąk.
któregoś dnia połknąwszy dużo ilość środków nasennych na chwilę znalazłem się na tamtym świecie i wiem.
wiem dobrze, że tam tez nie ma nic."
T.B.

zapadłam popadłam w ciemną jasność jasną ciemność.
udawanie, że wszystko mi wychodzi, że nic się nie udaje jest nudne i niepotrzebne.

zaczynam się bać tej pustki w płucach.
wypełniam ją na siłę, choćby dymem.

silver lining.

2010-11-06T14:15:00.000+01:00

ściągać ubranie, które dwie godziny wcześniej zrywał z Ciebie ktoś inny.
sluchać Decypher w autobusie pełnym brudnych zmęczonych ludzi.
robic zdjęcia niedokończonym obiektom architektonicznym, włazić na budowę, rozszarpując przy tym pończochy.
wypalać cudze papierosy.

cmentarze.

2010-11-04T09:14:00.000+01:00

04:39 - żadnych objawów dnia, kot potulnie śpi na poduszce, obejrzałam słaby film, posmarowalam usta, zasiadłam do Kowalewskiej, szybko mi się odechciało;
skończyłam ze sobą i Hocico nad zeszytem. przepatrywałam wszystkie słowa wstecz, aż do połowy lutego - bo to niechlujny i niestystematyczny zeszyt.
" (...) slodycz jaką oblożyłeś moje ciało została oblana kubiem goryczy. nawet nie jestem w stanie tego wszystkiego z siebie zlizać i połknąć. (...) budziliśmy się jak dotąd równocześnie. (...) spacery po nagości. zero romantyzmu. czysta erotyka. zamykam oczy i modlę się do siebie, żebyś mi się nie śnił (...) jeśli nie stać nas na piękną nieszczerość, bądźmy szczerzy i śmiejmy się z tego jak nazwajem się w sobie odbijamy. (...) spotkałeś moje usta na granicy obłędu. zalana alkoholem i pragnieniem. masz co chciałeś. nie byłam zbyt uważna. zbyt mocno zawierzyłam swoim dłoniom. " - pisałam do Tamtego z wietrzym, rozwianym uśmiechem. potrzebowałam zawierzyć w swoje własne szaleństwo. pierwszy okres dorosłości.
zapach, który pozostaje na zawsze.

27-ego lipca już był w moim życiu, pisałam mu zyczenia bezokazyjne.

ostatnie dwa miesiące z ciężką duszą, ciężkim ciałem, ciężkim obuwiem.
potrzeba jest zawsze silniejsza od postrzegania rzeczywistości.

09:11
swit, odsunęłam zasłonę.
chcę spać, wszędzie napotykam krew.

pół nocy oszukiwałam niebo farbami.

2010-10-30T11:08:00.002+02:00

mogę mówić wciąż j a k b y o m n i e

nie mogę zacząć b y ć m n ą

2010-10-30T11:03:00.000+02:00

' Pewnego razu Remy oszczędził dzieci, które oskarżyły o czary swoich rodziców, kazał je jednak nagie wychłostać batem i pędzić woło stosu, na którym umierali ich rodzice. Była to "sprawiedliwość", która budziła przerażenie u oskarżonych. Remy chwalił się: "Moja sprawiedliwość tak jest doskonała, że w ubiegłym roku szesnaście osób zabiło się, aby nie wpaść w moje ręcę." '

2010-10-30T09:04:00.000+02:00

zaplotłam warkocz (Ty pamiętałeś kiedy zaplatam warkocz) tak jakby mnie to miało przed czymś uratować, ale i tak ubrałam ciało dziwki. w dwóch stopniach celsjusza, sukience i papierosie, wychodzę na poranny niespacer. i nie wiedzieć skąd i po co myślę o tym skurwieniu na siłę. wróć - niekurwieniu się na siłę. wróć - kurwieniu i niekurwieniu się na siłę. tak - braku stanu pośredniego, idealnego.
wypiłam litr wody mienralniej zapychając nią żołądek, zapychając ciało, i obiecując sobie, że jutro już mnie nie bedzie takiej samej, juz dzis wieczor bede lepsza, pochlonie mnie noc, pochlonie mnie zmrozone miasto, pochlonie mnie spocony parkiet, pochlonie mnie skupiony dj, pochlonie mnie elektroniczna maszyna. ciało dziwki. dusza coraz bardziej pusta.

czy wiesz, że kiedy słucham soundtracku z Twin Peaks to powietrze smkuje mi Tobą? jeszcze jak otworze przy tym okno (7:12) i zapalą papierosa. koty ustawiły się na parapecie i patrzą jak budzi się dzień.

kolejna szklanka gazu zapijana kolejnym kubkiem herbaty. sen mógłby mnie odurzyć, mógłby mnie wzmocnić na noc. ale muszę ukrywac się przed matką, muszę stać na wysokości, muszę czekać, nie mogę teraz zasnąć.

07:27 niepokój już mnie mrozi.

08:55 potencjalny przezsenny dotyk mnie moży do snu. zawierucha umysłu.
obym się obudziła na czas.
jedna pigułka do snu.

08:57 bojęsiębojęsięboję.

weźmnieweźmnieweź.
zabierz.